Γεννήθηκα μέσα σε ένα τρένο …ένα τρένο που κινείται ασταμάτητα…συνέχεια..
Δεν ένιωθα το λίκνισμα πάνω στις ράγες του..ήταν κάτι που υπήρχε...υπάρχει… πάντα..σαν να μην υπάρχει…
Μεγάλωσα σιγά σιγά… άρχισα να μαθαίνω το κόσμο μέσα στο βαγόνι..ήταν όλα εκεί …όλα..ΟΛΑ!!
Όσο ήμουν μωρό..προσπαθούσα να δω έξω από τα παράθυρα του βαγονιού..πολλές φορές το κατάφερνα..ήταν υπέροχη η αίσθηση…δεν ήταν τίποτα όμορφο τίποτα άσχημο..τίποτα καλό ή κακό..ήταν ελεύθερα ..ευτυχισμένα..
Μεγαλώνοντας έβλεπα όλο και λιγότερο έξω..αφού απασχολούσαν το μυαλό μου διάφορα πράγματα ..κυρίως να μάθω τα πάντα που αφορούσαν τη ζωή μου…ποια ζωή;;; μα φυσικά αυτήν μέσα στο βαγόνι..
Μα εγώ πάντα ένιωθα πως δεν είναι αυτή η ζωή η ΖΩΗ μου!!
Μια ζωή γεμάτη με πολλούς ρόλους …στην αρχή ήμουν κόρη …καλή κόρη..υπάκουη όμορφη χαρούμενη …
Στη συνέχεια μαθήτρια …εκπαιδευόμενη για να είμαι χρήσιμη…φίλη εργαζόμενη…ερωμένη..σύζυγος..μαμά..
Ξέκλεβα όλο και λιγότερες στιγμές για να βλέπω έξω ..να νιώσω αυτή την υπέροχη αίσθηση ελεύθερη από το νου..
Συνεχώς ένιωθα αυτή την έλλειψη εκείνης της Θεϊκής θαλπωρής που είχα βαθιά μέσα μου την ανάμνησή της…από μωρό….
Άρχισα να αναρωτιέμαι πως ίσως θα ήμουν καλύτερα αν προσπαθούσα να πάω σε ένα άλλο βαγόνι…Πήγα σε άλλο …και μετά σε άλλο και σε άλλο….τίποτα..
Αναρωτιόμουν ποιος είναι ο οδηγός αυτού του τεράστιου τρένου…και ποιος ο προορισμός..
Κάποια στιγμή έτρεξα με αγωνία να τον δω…
Μα δεν είναι δυνατόν…αυτός μοιάζει με έμενα ..θα μπορούσα να είμαι εγώ…ρώτησα που πάμε αλλά δεν πήρα απάντηση..
Κι αυτή η αναθεματισμένη αίσθηση μου λείπει τόσο!!!
ΦΟΒΑΜΑΙ…φοβάμαι τα πάντα!! Φοβάμαι που κάποιοι μέσα στο βαγόνι ξαφνικά χάνονται…είμαι σίγουρη ..είναι εκεί έξω ..έξω από αυτό το τρένο..
Καμιά φορά νομίζω πως τους βλέπω ξανά…ίσως και όχι..
Αυτή η αίσθηση που αναζήτησα τόσες και τόσες φορές ήρθε απροσδόκητα… όταν γνώρισα για πρώτη φορά τον Έρωτα…ξαναπήγα να συναντήσω τον οδηγό αυτού του τρένου ..του τρένου που κουβαλούσε όλη τη ζωή μου..αυτή τη ζωή!! Ήθελα να είμαι σίγουρη…
Ήμουν εγώ………..εγώ οδηγούσα!!
Δεν φοβόμουν πλέον ..ένιωθα δυνατή…
Ταξίδευα σε σοκάκια μαζί μ Αυτόν, έξω από το τρένο, δεν υπήρχαν όρια ..μόνο ελευθερία, ευτυχία, θαλπωρή πληρότητα!!
Η ένωση μας έφερε καινούργιες ψυχές κοντά μας …ψυχές φτιαγμένες από Έρωτα που κι αυτές ήταν ο ίδιος ο έρωτας…
Έμαθα να Τον βρίσκω παντού …σε ότι έκανα…μόνο έτσι..μόνο έτσι είχα καθαρό βλέμμα για να βλέπω έξω απ το βαγόνι μου..
Μόνο έτσι δε φοβόμουν…μόνο έτσι δεν μ ένοιαζε πια ο προορισμός…
Ευτυχία























