Ω! ζήλια μου ως πότε θα κυριεύεις; Δε με είχες προετοιμάσει
για το κακό που στη ζωή μου θα επιφέρεις. Ως πότε σαν άγριο θηρίο θα αλλάζεις
τον άνθρωπο, ως πότε τα γεγονότα τόσο επιδέξια θα επηρεάζεις; Ως πότε την
ευτυχία μου θα υποσκάπτεις και θα με πείθεις πως για το καλό μου νοιάζεσαι;
Ω! ζήλια μου πόσο ανόητη με κάνεις; Πόσο επιδέξια με
παρασέρνεις, πόσο άσεμνα με προκαλείς; Πόσο εύκολα τα νεύρα μου ταράζεις,
θολώνοντας μου τη λογική. Ω ζήλια μου! Πότε θα αλλάζεις των ανθρώπων τη μορφή;
Πότε θα κυριεύεις με υποψίες ανυπόστατες των ανθρώπων τη ζωή; Πες μου, ως πότε
όλα αυτά θα πράττεις και μετάνοια δε θα δείχνεις;
Ω! ζήλια μου πόσο θεριεύεις τους ήρεμους ανθρώπους; Πόσο
εύκολα παραποιείς τα πάντα, πόσο τη γαλήνη των άλλων αισχρά ταράζεις; Γιατί τόσο
πολύ θέλεις τους άλλους να ελέγχεις; Και ως πότε θα το κάνεις αυτό, ειλικρινά;
Ως πότε με τον εγωισμό μαζί θα συμμαχείς και την ευτυχία των άλλων θα
γκρεμίζεις;
ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ























