ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Πάνω από όλα σεβάσου εσένα, προστάτευσε εσένα ...

Sunday, September 8, 2019
Το τελευταίο διάστημα ακούω για μακροχρόνιες  φιλίες που περνούν από δοκιμασίες. Για φιλίες χρόνων που κλυδωνίζονται.

Σε όποια ηλικία κι αν είσαι, είναι δύσκολο το να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση.

Γιατί ο άνθρωπος αυτός ήταν κομμάτι της ζωής σου, είτε με φυσική παρουσία κυρίως είτε μέσω skype, δεδομένης της εποχής που ζούμε.

Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, όσο λυπηρό και αβάσταχτο κι αν μοιάζει αυτό το συναίσθημα αρχικά, η αλήθεια είναι ότι θα περάσει.


Και ίσως  να είναι μια ευκαιρία  να δεις το φίλο σου γι’ αυτό που είναι χωρίς δικαιολογίες, χωρίς αιτιολογήσεις κι επεξηγήσεις.

Και μέσα από το πώς είναι αυτός ο άνθρωποςμπορείς να γνωρίσεις καλύτερα και τον ίδιο σου τον εαυτό. Και να αναρωτηθείς ίσως αν υπάρχει κάτι που θα άλλαζες από δω και πέρα στις αντιδράσεις σου, στο ποιος θες να είσαι, και -γιατί όχι- και στις επιλογές σου.

Κι αν νιώσεις ότι θρηνείς, δεν πειράζει. Το αντίθετο, θα τολμούσα να πω. Γιατί άσχετα από τι θα αποφασίσεις ή θα αποφασίσετε, η αλήθεια είναι ότι η σχέση όπως υπήρξε μέχρι τη στιγμή που έγινε η ρήξη  δεν υπάρχει πια.  Είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε.

Τώρα, πρέπει να αποφασίσεις τι θες να κάνεις με τη σχέση αυτή…

Θα έλεγα μην αποφασίσεις όταν είσαι λυπημένος, σκεφτόμενος τι θα χάσεις, γιατί εκεί κρύβεται ο φόβος. Και ο φόβος έχει το ρόλο τού να σε προειδοποιήσει ή και να σε προστατέψει από τον πιθανό κίνδυνο της μοναξιάς αλλά και να φοβίσει παραπάνω από ότι χρειάζεται ώστε να επιστρέψεις άσχετα με το αν το θες ή όχι.

Το τι θα κάνει ο φόβος εξαρτάται από σένα γιατί είναι ο δικός σου φόβος…

Από την άλλη, μην αποφασίσεις ούτε όταν είσαι χαρούμενος και νιώθεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.

Πιθανότατα να έχεις καταστρώσει και ένα σχέδιο που αν το ακολουθήσεις ή ακολουθήσετε όλα να πάνε περίφημα ή ακόμα καλύτερα από πριν.

Πάρε το χρόνο σου. Ζήσε τη ζωή σου.  Αποδέξου τις κλειστές σου, δώσε κι ευκαιρίες στις ανοιχτές σου. Προχώρα.

Προχώρα και πού ξέρεις, ίσως να βρεις και την απάντηση στην ερώτηση που ψάχνεις.

Υπάρχουν, λένε, και χρονικά περιθώρια αντίδρασης. Ίσως να’ναι για κάποιους οι δυο μήνες, το εξάμηνο,ο χρόνος ή ίσως και πιο μετά ή και ποτέ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω απάντηση γιατί και εγώ η ίδια ψάχνω την απάντηση.

Αυτό που ξέρω είναι ότι σε κάθε σχέση είναι δύο άτομα. Οπότε μην είσαι υπερ-απαιτητικός από τον εαυτό σου. Ούτε να εθελοτυφλείς και να πιστεύεις ότι τα πράγματα θα γίνουν ως δια μαγείας. 

Ο καθένας μας  παίρνει τις αποφάσεις του και αυτές έχουν ένα ρίσκο. Και το ρίσκο της απόρριψης πάντα θα υπάρχει. Και ναι δεν πειράζει που φοβίζει, αυτός είναι ο ρόλος του: Να σε προειδοποιεί ότι υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο.

Και ξέρεις τι;  Πάνω από όλα σεβάσου εσένα, προστάτευσε εσένα. Όχι γιατί είσαι εγωίσταρος ή εαυτούλης. Μα γιατί έχεις τόσο εγωισμό που σου επιτρέπει να αγαπάς, να νοιάζεσαι, να βάζεις προτεραιότητα εσένα.

Και από την άλλη αν έχεις κάνει κάτι που να πλήγωσε ένα φίλο σου, ίσως να χρειάζεται να προσπαθήσεις λιγάκι παραπάνω.  Ίσως χρειάζεται να αφήσεις στην άκρη τον εγωισμό σου και να προσπαθήσεις λιγάκι παραπάνω… Ίσως παραπάνω και από μια συγνώμη…

Αλλά το ερώτημα είναι: Εσύ τι θες να κάνεις τώρα με βάση αυτά που έχουν γίνει;

Μετά από αυτήν την εμπειρία  ποιος είσαι;

Ποια είναι τα όρια σου;

Υπάρχει μια νέα γέφυρα επικοινωνίας που θα’θελες να χτίσεις;

Και τι στοιχεία έχει αυτή η γέφυρα;

Τι έχεις κρατήσει, τι έχεις αλλάξει;

Είσαι έτοιμος να πάρεις αυτό το ρίσκο;

Ή προτιμάς να πάρεις ότι έμαθες από αυτή την εμπειρία και να συνεχίσεις τη ζωή σου;

Της Δόμνας Παπαγεωργίου

anapnoes.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.