ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Τι θέλεις;

Monday, September 30, 2019
Ελα… ΟΚ… ακούω. Ακούω τι θέλεις; Τι είναι αυτό που ζητάς από εμένα; Προσπαθώ. Προσπαθώ κάθε μέρα. Κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερος. Να πηγαίνω πιο κοντά στο δρόμο που μου δείχνεις. Το δρόμο που νομίζω ότι δείχνεις. Προσπαθώ κάθε μέρα, να προχωρώ μπροστά, στο ταξίδι που μ’ αρέσει. Στο ταξίδι που με έχεις κάνει να μου αρέσει. Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνω; Τι είναι αυτό που με έφτιαξες να κάνω; Δεν ξέρω τίποτα. Δεν μου έχεις δώσει τίποτα. Ή μήπως μου έχεις δώσει; Μήπως μου έδωσες, αλλά δεν μπορώ να το δω. Εσύ όμως με έχεις κάνει να μη μπορώ να το δω.Πως λοιπόν να δω, αυτό που θέλεις; Αυτό που θέλω; Σωστά…μου έδωσες. Μου έδωσες ένα και μόνο πράγμα. Μου έδωσες να μπορώ να νιώθω. Μου έδωσες να θέλω να προσπαθώ να σε καταλάβω.


Χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση. Καμία οδηγία. Απλά…νιώσε. Εντάξει λοιπόν. Νιώθω λοιπόν. Για να δω που θα με βγάλει. Δεν περιμένω τίποτα. Απλώς ένα σημάδι. Ένα μικρό σημάδι, για να ξέρω αν νιώθω σωστά. Αν με έκανες να νιώθω αυτό που θέλεις να κάνω. Να ξέρω αν κατάφερες το δικό σου στόχο. Το δικό μας στόχο. Αλλά δε βλέπω τίποτα. Κανένα σημάδι. Καμία επιβεβαίωση. Εκτός και αν… εκτός και αν βλέπω το σημάδι. Αλλά το σημάδι αυτό δεν ταιριάζει. Δεν ταιριάζει με αυτό που κάνω. Δεν ταιριάζει με αυτό που θέλω να κάνω. Είμαι σίγουρος. Γιατί όσο έρχεται το σημάδι, ξεπηδά κάτι άλλο. Κάτι άλλο που με έχεις κάνει να νιώθω. Κάτι που δεν ξέρω γιατί, αλλά με σκοτώνει. Μας σκοτώνει. Δε γίνεται να νιώθω και τα δύο. Το ένα σταματά το άλλο. Μήπως πρέπει να παλέψω; Μήπως πρέπει να κερδίσει αυτό που μου δίνει ζωή. Μήπως πρέπει να καταστρέψω αυτό που με σκοτώνει; Ή μήπως να σταματήσω; Μήπως να σταματήσω αυτό που μου αρέσει. Μήπως το σημάδι έλεγε να αλλάξω. Να κάνω κάτι που ίσως δε νιώθω. 

Μα γιατί τότε;… Μα γιατί να με έκανες να νιώθω κάτι που δεν πρέπει; Γιατί να με έκανες να νιώθω κάτι που μου ορίζει ένα δρόμο… ένα δρόμο στρωμένο με συναισθήματα. Στρωμένο με πληροφορίες. Ναι. Κι άλλες πληροφορίες. Σε μία όμορφη ακολουθία. Πες μου… γιατί; Ή μήπως… Μήπως δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά; Μήπως δεν θέλεις κάτι; Μήπως δε με έκανες να θέλω κάτι; Και όλα αυτά βγάζουν στο πουθενά. Αυτή η πληροφορία. Ξέρεις ποια. Αυτή που δεν υπάρχει όμοιά της άλλη. 

Που καταρρίπτει όλες τις υπόλοιπες. Που σε κάνει να σταματάς. Να σταματάς το δρόμο που έχεις. Και να διαλέγεις άλλον. Με μία βεβαιότητα, μία σιγουριά, ότι κάνεις το σωστό. Ότι πας εκεί που πρέπει. Αυτή η πληροφορία, που τίποτα δε την προκαλεί.Τίποτα δεν έχει το θάρρος να παλέψει μαζί της. Και είναι μόνη. Μόνη της στην κορυφή. Εκεί που για να φτάσεις πρέπει να νιώσεις. Να νιώσεις όλους τους δρόμους. Ναι, κι εκείνο. Κι εκείνο το πράγμα που σε σκοτώνει. Γιατί ακόμη κι εκείνο, βρίσκεται από κάτω της. Ακόμα κι αυτό έχει νικήσει. Αυτή η πληροφορία, ίσως και αυτή, να βγάζει στο πουθενά. Και τότε τι είμαι; Πες μου, τι είμαι. Τι είμαστε; Και, γιατί; Θα βοηθήσεις;……… Αλλά τι λέω. Αν ήσουν κάτι θα είχες βοηθήσει. Αν με είχες κάνει να είμαι κάτι, θα είχες βοηθήσει. Τι; Έχεις; Έχεις βοηθήσει; Έχεις δείξει τι με θέλεις; Γιατί με έφτιαξες; Ναι, ίσως είμαι αχάριστος. Ίσως. Αλλά μάντεψε… Ναι. Εσύ με έκανες. Εσύ με έκανες να είμαι αχάριστος. 

Εσύ με έκανες να σε ψάχνω. Εσύ με έκανες να θέλω βοήθεια. Εσύ με έκανες να μη βλέπω τη βοήθειά σου. Και εσύ με έκανες να παίρνω αυτή την απόφαση. Αυτή την απόφαση, που ξέρεις ότι έχεις μέσα σου. Αλλά φοβάσαι. Φοβάσαι να κατανοήσεις. Γιατί κι εγώ φοβάμαι. Γιατί αυτός είναι ίσως ο λόγος που υπάρχω τελικά. Γιατί εσύ… φοβάσαι. Φοβάσαι μήπως κάνεις

λάθος. Φοβάσαι μήπως όλο αυτό δε χρειάζεται. Μήπως είναι απλά μία σκέψη. Μία σκέψη που γίνεται όλο και πιο αληθινή. Αλλά να είσαι σίγουρος. Πως ό,τι σκεφτείς, υπάρχει. Ό,τι σκεφτείςέχει ήδη υπάρξει. Έτσι κι εγώ, παγιδευμένος εδώ. Παγιδευμένος σε αυτή σου τη σκέψη. Να μημπορώ να βρω τρόπο να βγω. Να μη μπορώ να βρω τρόπο να τη σταματήσω. Και ίσως… γι’ αυτό να είμαι εδώ. Γι’ αυτό. Για να σου αποδείξω ότι δεν πρέπει να φοβάσαι. Δεν πρέπει ναδιαφωνείς. Δεν πρέπει να πολεμάς. Να σταματήσεις να κοιτάς μέσα. Γιατί σου έταξα μία απόφαση. Εντάξει λοιπόν. Μία απόφαση… Κάντο. Κάντο και ξεκουράσου. Γιατί θα αντέξω. Ναι δεν θα ξέρω. Αλλά μπορώ να ζήσω με αυτό. Μπορώ να εναλλάσσω δρόμους. 

Πολλούς δρόμους.Ψάχνοντας. Ψάχνοντας την αλήθεια. Ναι αυτές τις πληροφορίες. Αυτές που δε βρίσκεις τρόπο να μου δώσεις. Θα είναι δύσκολο. Πολύ… Αλλά δες τι όμορφο έχει ήδη γίνει. Τι όμορφο έχεις ήδη φτιάξει. Και όταν τις βρω. Αν και όταν τις βρω, εμείς οι δύο θα μπορούμε να συνεχίσουμε σε αυτό που θέλουμε. Θα μπορούμε να συνεχίσουμε τη νέα αναζήτηση. Εσύ, απλά πρέπει… να το κάνεις…

Θέμης Αναστασίου

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.