ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ξεπληρώνουμε το κυνήγι του άπιαστου, με χαμένες στιγμές ...

Friday, June 7, 2019
Είναι κάποιες στιγμές μέσα στην ημέρα που ξυπνάς και κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά.

Ακούς μια κακή είδηση.

Άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους.

Άνθρωποι χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα.

Κάποιος φίλος έχει μια βαριά αρρώστια.


Τότε βγαίνεις από τον τυφώνα των σκέψεων σου.

Ξεπροβάλεις από τον μικρόκοσμο σου κα βλέπεις τι γίνεται προς τα έξω.

Έστω και για λίγα λεπτά καταλαβαίνεις πως όσα σε απασχολούν φαντάζουν μικρά και ανούσια μπροστά σε ότι είναι ουσιαστικό.

Μπορεί να τυραννιέσαι από μικροαρρώστιες, μα όχι κανείς δε σου είπε πως η ζωή σου απειλείται.

Μπορεί να θυμώνεις με τους γονείς σου και να παραπονιέσαι.

Αλλά είναι εκεί για εσένα.

Είναι δίπλα σου μπορείς να τους αγγίξεις και να τους χαμογελάσεις.

Και ότι και αν σε έχει πληγώσει, έχεις ακόμα το χρόνο να τους συγχωρήσεις.

Και μετά να συγχωρήσεις τον εαυτό σου που δέχτηκε να τους κρατήσει κακία.

Μπορεί να έχεις ένα μικρό σπίτι και όχι άνετο.

Μα έχεις σπίτι.

Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που χάσανε το βιος τους μέσα σε ένα βράδυ και έχουν για σκεπή τους τον ουρανό.

Μπορεί να μην έχεις δουλειά.

Να θες να δώσεις, να δημιουργήσεις, να βγάλεις χρήματα για να κάνεις όσα ονειρεύεσαι.

Μα έχεις όνειρα.

Και έχεις τη δύναμη με όσα εφόδια διαθέτεις να τραβήξεις κουπί για εκεί που λαχταράς.

Και τελικά τι είναι αυτό που μετράει;

Τι είναι αυτό που μένει και κάνει όλα τα υπόλοιπα να αξίζουν.

Η αγάπη.

Να χαίρεσαι την αγάπη.

Κάπως έτσι το σύννεφο διαλύεται και βλέπεις καθαρά.

Μα για πόσο ακόμα;

Γιατί είμαστε μαθημένοι να κυνηγάμε σύννεφα.

Ένα ατελείωτο κυνήγι του άπιαστου.

Που ακόμα και όταν το πιάνεις γίνεται καπνός και προχωράς παρακάτω για το επόμενο.

Αυτές οι μικρές στάσεις.

Αυτές οι στιγμές συνειδητοποίησης μέσα στην ημέρα.

Πως ναι είμαι ευτυχισμένος.

Με όσα είμαι.

Με όσα έχω.

Και έχω πετύχει αρκετά από αυτά που ήθελα.

Αυτές οι στιγμές μένουν.

Και είναι μια μικρή ένεση για να συνεχίσεις και πάλι το κυνήγι.

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.