ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έφτασαν ποτέ στην ώρα τους ...

Saturday, June 8, 2019
Για εκείνους τους μόνιμα καθυστερημένους μιλάω. Εκείνοι οι καθυστερημένοι (όχι στο μυαλό φυσικά) που ποτέ και πουθενά δεν έμαθαν να εκπληρώνουν τους στόχους τους. Εκείνοι όλοι οι άνθρωποι όπου ποτέ δεν τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα τα «θέλω» τους.

Αυτοί όλοι που με περίσσιο θράσος κάνουν υποδείξεις στους υπόλοιπους  να κυνηγάνε στόχους, όνειρα, θέλω, αλλά όταν φτάνει η στιγμή να αντικρύσουν όλα τα προηγούμενα που ανέφερα κάθονται στην γωνία και «περιμένουν την πίτα να πέσει πάνω τους και να την φάνε», χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς μόχθο.


Μόνιμα καθυστερημένοι στην ζωή τους.

Μόνιμα καθυστερημένοι στους στόχους τους με αποτέλεσμα να χάνουν από τα «αποδυτήρια», πριν καν βγουν στο γήπεδο να αγωνιστούν. Πόσο άσχημο αυτό να συμβαίνει στους ανθρώπους. Να μην μπορούν να αγωνιστούν. Και κυρίως να μην θέλουν να αγωνιστούν. Να μην μοχθούν για ένα καλύτερο αύριο.

Πραγματικά δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω σε τι ακριβώς μπορεί να μου κάνει μάθημα και υποδείξεις ένας άνθρωπος που δεν έχει μάθει να είναι συνεπείς, να αγωνίζεται, να αγωνιά για την εκπλήρωση των στόχων τους.

Και για να είναι συνεπείς κάποιος στις υποχρεώσεις τους, πρέπει πρώτα να θελήσει να είναι συνεπείς στους στόχους του.

Σε αυτά που θέλει να τα πολεμάει, να τα διεκδικεί με νύχια και με δόντια, με όλες του τις δυνάμεις.

Επιβάλλεται να γνωρίζει για ποιο λόγο ακριβώς παλεύει στην ζωή τους, να αντιλαμβάνεται τα πραγματικά του θέλω χωρίς περιττές κινήσεις. Να μην αναλώνει τις δυνάμεις τους δεξιά και αριστερά.

Είναι απόλυτα φυσικό, δεν αντιλέγω, οι άνθρωποι κάποιες στιγμές στην ζωή τους να χάνουν τον βηματισμό τους, να παρεκκλίνουν από τα θέλω τους, αλλά αρκεί όλα αυτά να αντιλαμβάνονται εγκαίρως, να επιστρέφουν στην αρχική τους θέση και να κάνουν επανεκκίνηση της προσπάθειας τους.

Παρατηρώ γύρω μου, τώρα τελευταία, πολύ συχνό φαινόμενο, σαν σημείο των καιρών μας, να παρατάνε όλοι την προσπάθεια πολύ εύκολα, να απογοητεύονται με το παραμικρό εμπόδιο που εμφανίζεται μπροστά τους, να χάνουν την ψυχραιμία τους και να αντιδρούν σπασμωδικά χωρίς ίχνος λογικής.

Πόσο λάθος είναι αυτό. Χάνουν εξ αρχής πριν αγωνιστούν.

Ο σκοπός μας δεν είναι πάντα να κερδίζουμε, άλλωστε δεν θα είμαστε πάντα νικητές στην ζωή, θα χάνουμε κιόλας αυτό είναι βέβαιο. Αλλά αδικούμε τους εαυτούς μας όταν πέφτουμε στις μάχες. Χωρίς να αγωνιστούμε. Ας μάθουμε να αγωνιζόμαστε και ας μάθουμε να χάνουμε επιτέλους.

Κανένας στην ζωή του δεν κέρδιζε πάντα. Επιβάλλεται η ήττα.

Άλλωστε ο πόνος εκπαιδεύει στην ζωή μας. Δεν πρέπει να τον αρνούμαστε.

Γράφει η Μαρίσα Παππά

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.