ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Γιατί εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε τόσο αχάριστοι;

Saturday, June 8, 2019
ΑΝΘΡΩΠΟΣ:

Το ωραιότερο δημιούργημα του Θεού. Έτοιμος να προσαρμόζεται στις αλλαγές, να δέχεται καταστάσεις, να μοιράζεται και να αισθάνεται. Μαθημένος να αγωνίζεται και να παλεύει διαρκώς. Ον με αυτεξούσιο, κοινωνικότητα, ικανότητα, δεξιότητα και ταλέντα. 

Σε όλη την ζωή του σπουδάζει και μαθαίνει συνεχώς. Διότι, η ίδια η ζωή είναι το καλύτερο φροντιστήριο. Αυτή σου δείχνει ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις και πως θα εξελιχθείς. Όμως, παρόλο που έχει τόσα πνευματικά και υλικά χαρίσματα και εφόδια ‘’αυτός’’ ο άνθρωπος δεν εκτιμάει τίποτα. Και σε αυτό το σημείο έρχεται το ερώτημα:

«Γιατί εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε τόσο αχάριστοι;»

Το ρήμα ούτε το υπογράμμισα ούτε το επέλεξα τυχαία. Κανένας άνθρωπος δε γεννήθηκε αχάριστος. Η ίδια η ζωή τον κάνει να συμπεριφέρεται έτσι. Τον δοκιμάζει διαρκώς.

Τις αντοχές του, τα όριά του, τα συναισθήματά του ώσπου να τον εξαντλήσει και να τον συνθλίψει εντελώς. Όμως, αυτός δεν πτοείται, έρχεται σε αντεπίθεση και δοκιμάζει ξανά και ξανά για να επιτύχει τον σκοπό του. 

Παρόλα αυτά, ενώ τον πετυχαίνει και αισθάνεται ευτυχισμένος και πάλι κάτι του λείπει. Τότε αρχίζει να ζητάει και άλλα πολλά. Όμως, και πάλι ενώ ασπάζεται την χαρά νιώθει ωστόσο και την λύπη.


Και τότε αναρωτιέται: « Γιατί συμβαίνει αυτό;» Αυτό λοιπόν, συμβαίνει διότι στην πραγματικότητα κάτι άλλο του λείπει. Πιο ουσιαστικό, αληθινό και βαθύ. Κάτι που να του δίνει την δύναμη να προχωρήσει, να εξελιχθεί και να προοδεύσει. Για κάποιους μπορεί να είναι η αγάπη, για άλλους η ασφάλεια.

Να ξέρετε όμως, πως τις περισσότερες φορές είναι το συναίσθημα που μας λείπει και όχι το υλικό αγαθό. 

Όσα πράγματα και να αποκτήσεις, όσα πτυχία και αν πάρεις τίποτα δεν μπορεί να καλύψει το συναισθηματικό καινό. Ίσως, σε αυτό να οφείλεται όλη αυτή η αχαριστία, η ανασφάλεια και η αρνητικότητα του ατόμου. Και πάλι όμως, κάπου χωλαίνει και το επιχείρημα αυτό. Στην ουσία, προσπαθώ να μας δικαιολογήσω.

Δεν λέω πως δεν έχουν ισχύ όλα αυτά αλλά κάτι λείπει. Αυτό που λείπει είναι κάτι που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει και να διαφέρει. 

Είναι κάτι που προκαλεί θαυμασμό, πολλές φορές την περιέργεια, τον φθόνο αλλά και την έπαρση. Είναι όμως, προσόν αθεράπευτα όμορφο, πολύτιμο και ανώτερο.

Αυτό λοιπόν, ονομάζεται ΠΑΙΔΕΙΑ. Η Πολιτική Τέχνη ή Ανδρός Αρετή σύμφωνα με τους Αρχαίους. Μερικοί θα αναρωτηθούν αν είναι δυνατόν να διδαχθεί η παιδεία ή αρετή. Και βέβαια μπορεί να διδαχθεί. 

Καλλιεργείται και αναπτύσσεται μέσα από την οικογένεια, την παρέα, το σχολείο. Στο χέρι μας είναι πως θα λάβουμε και θα μεταφράσουμε τα μηνύματα. Όταν απουσιάζει η Παιδεία λοιπόν, εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε αχάριστοι. Πιστεύουμε πως θα ζούμε για πάντα και αδιαφορούμε.

Και πληγώνουμε ανθρώπους. 

Καταστρέφουμε όνειρα.

Θάβουμε ελπίδες.

Ζούμε μέσα στην αρνητικότητα, την απάθεια και την απελπισία. Δε ζούμε τις στιγμές. Νομίζουμε πως αύριο θα υπάρχει χρόνος για να διορθώσουμε τα λάθη μας. Όμως, μπορεί να μην υπάρχει. 

Τον Χρόνο μπορείς να τον ξεγελάσεις, όμως, σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον αποφύγεις.
Πάντα θα σε ακολουθεί και θα σου υπενθυμίζει πως δεν είσαι αιώνιος παρά μόνο ένας απλός θνητός. Και η ζωντανή απόδειξη είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Το σώμα μας.

Η μορφή μας.

Μόνο αν δούμε καθαρά και συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας αποτελείται μόνο από στιγμές, θα γίνουμε άνθρωποι που αξίζουν το σεβασμό, την κατανόηση και την βοήθεια. Όλη μας η ζωή είναι φωτογραφίες που γεμίζουμε το άλμπουμ. Δεν μπορείς να της κρυφτείς όσο και να θέλεις.

Όλα διεκδικούνται πλέον.Τίποτα δεν παρέχεται.

Για όλους αυτούς του λόγους, ας σταματήσουμε να τα βλέπουμε όλα δεδομένα. Όλα δυστυχώς είναι απρόβλεπτα και δεν διαρκούν για πάντα. Η Αχαριστία είναι κόρη της Αδυναμίας και όχι της Παιδείας. Ας κάνουμε λοιπόν το βήμα να γίνουμε πρώτα άνθρωποι, σωστοί, με σωφροσύνη και αρετές.

Για να ζητάς το σεβασμό, το θαυμασμό και την αποδοχή θα πρέπει πρώτα να αποδείξεις ότι τα αξίζεις.

Και στην άκρη του μυαλού σου να έχεις πάντα αυτή την φράση: « Η Ζωή είναι ένας πίνακας. Ακόμα και αν κάποιος σου αρπάξει βίαια το πινέλο από το χέρι, το τελικό έργο το υπογράφεις εσύ.»

Της Νικόλ Παπαδοπούλου

anapnoes.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.