ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ουράνιο τόξο ...

Sunday, June 2, 2019
Κάπου πίσω από το ουράνιο τόξο υπάρχει κάτι το ανορθόδοξο, υπάρχει ένας κόσμος άλλος που επικίνδυνα ομοιάζει με αυτόν που ζούμε. 

Κάπου πίσω από αυτή τη χρωματική πανδαισία υπάρχει κι ένας άλλος εαυτός μας ίσως, ίσως να είναι και καλύτερος άνθρωπος από εμάς, ίσως να είναι αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε και δεν το καταφέραμε αλλά ίσως και να είναι αυτό που σιχαινόμαστε περισσότερο. 

Κρύβεται μια μαγεία μέσα σε αυτά τα εφτά χρώματα. 


Μετά από μια ανοιξιάτικη ή φθινοπωρινή μπόρα το βλέπεις να εμφανίζεται στον καθαρό από σύννεφα πια ουρανό και αισθάνεσαι κάτι. Μετά από μια καλοκαιρινή μπόρα με το που το κοιτάς ορμάς στο δρόμο για την παραλία, ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξαναβρέξει. 

Δεν ξέρω τι ακριβώς νιώθεις, ίσως μια ανακούφιση για την βροχή που έφυγε και θα κλείσεις την ομπρέλα σου, ίσως μια ελπίδα μετά από την καταθλιπτική διάθεση που έφερε η βροχή, ίσως μια ανατριχίλα γιατί αναρωτιέσαι πως ακριβώς κρατιέται όλη τούτη η ομορφιά χρωμάτων. 

Μπορεί και να μην νιώθεις τίποτα απολύτως, μόνο να κοιτάς ένα ενοχλητικό για το οπτικό σου πεδίο ακατανόητο πολύχρωμο πράγμα που κρέμεται από τον ουρανό και σε αποσυντονίζει από την γκρίζα σου πραγματικότητα.

Με συνάρπαζε πάντα το κυνήγι του ουράνιου τόξου.

Αποκλείεται ο οποιοσδήποτε υπήρξε κάποτε παιδί και πήγαινε για περιπέτειες το καλοκαίρι στο χωριό να μην μάζεψε την παρέα του και να κινήσει για να βρει την αρχή του.

Νερό στο μπουκάλι, κάνα δυο φρούτα για τον δρόμο και φύγαμε. Διότι αγαπητοί η απορία όλων ήταν η ίδια, από πού ξεκινά και που τελειώνει το ουράνιο τόξο. 

Μετά από ώρες αναζητήσεων βέβαια καταλήγαμε ξανά στα σπίτια μας νηστικοί και διψασμένοι αφού λείπαμε όλη τν ημέρα οπότε και να ήθελε το καημένο να βρούμε την αρχή του, δεν προλαβαίναμε. 

Τέλος πάντων.

Ο μόνος που είχε καταφέρει να φτάσει κοντά του ήταν ένας μπόμπιρας σε ένα παραμύθι που άκουγα μικρός, έκοψε ένα κομμάτι από το ουράνιο τόξο και το έφαγε. Και ψήλωσε δυο πόντους. 

Οπότε είχα φτιάξει μια εικόνα τζίνι για το ουράνιο τόξο, πλησιάζεις και εύχεσαι. 

Εύχομαι τώρα στα πρώτα γεροντάματα αυτός ο υπέροχος φυσικός πίνακας ζωγραφικής να πάψει να χρησιμοποιείται άστοχα από τον δείνα και τον τάδε. 

Είναι αυτό που είναι απλά να το θαυμάζουμε.

Το ερέθισμα για το κείμενο το πήρα από την διασκευή του κομματιού “Somewhere Over the Rainbow” που έπαιζε στον Μάγο του Οζ από τον Ισραήλ Καμακαγουιγουόλε, έναν τραγουδιστή-ακτιβιστή της Χαβάης. 

Τώρα πια δεν είναι μαζί μας. 

Αποστόλης Σαμακοβλής

simplylife.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.