ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Κοιτάζοντας εκεί που θες να φτάσεις, ξεχνάς να δεις που είσαι ...

Thursday, April 11, 2019
Η ζωή είναι σκληρή σου παίρνει ότι αγαπάς νωρίς δίχως να προλάβεις να πεις στερνό αντίο. 

Τη στιγμή που το χρειαζόσουν τη στιγμή που είχες και άλλη αγάπη να δώσεις.

Χωρίς να ξέρεις το γιατί να βασανίζεσαι.

Η απώλεια μεγάλη ο πόνος αφόρητος αλλά αν αγαπάς θυσιάζεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και στον πόνο ακόμα λες ευχαριστώ.


Στην αρχή δε θες να παρηγορηθείς, δε θες να ξεχάσεις μέχρι που λιώνεις. 

Φτάνεις στην άκρη του γκρεμού μα δε θες να πηδήξεις.

Ότι αγαπούσες και σε αγάπησε θα ήθελε να σε βλέπει να γελάς. 

Σκούπισε τα μάτια και προχώρα.

Η ζωή όσο σκληρή και να είναι αξίζει να τη ζεις.

Να λες ευχαριστώ κάθε πρωί.

Με το κεφάλι ζαλισμένο απ τις σκέψεις θέλω απλά να βρω γαλήνη.

Να ζω για το τώρα.

Τα βάσανα τυφλώνουν και σου στερούν τις όμορφες στιγμές.

Η ευτυχία είναι διπλά σου!

Και πολλές φορές δε τη βλέπεις.

Αυτό πονάει όταν τη χάνεις οτι θα μπορούσες να την είχες χαρεί περισσότερο. 

Αυτές οι έγνοιες σκοτώνουν.

Μα όταν αγαπάς τίποτα δε θα σου ήταν αρκετό.

Πάντα θα ήθελες να δώσεις κάτι παραπάνω.

Βρες το χρόνο να αφήνεις το καλό σου εαυτό ελεύθερο. 

Βρες το χρόνο για ένα χάδι, ένα Σ’ αγαπώ, μια αγκαλιά.

Αυτά μένουν. Αυτά αξίζουν.

Αυτά θυμάσαι.

Η ζωή έτσι γίνεται ωραία.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου και τους αγαπημένους σου.

Τι να τα κάνεις τα μεγαλεία.

Δε ζεσταίνουν την καρδιά.

Κοιτάζοντας εκεί που θες να φτάσεις ξεχνάς που είσαι.
Αγάπη ρε μη το ξεχνάς.

Μόνο αγάπη.

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.