ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Στην εποχή των αντιθέσεων, μας κρατάνε οι ομοιότητες ..

Friday, March 1, 2019
Ποιες είναι εκείνες οι πυγολαμπίδες της θάλασσας; Γνωρίζει κανείς; Μα είναι τόσο εμφανές! 

Οι ακτίνες του ήλιου που με τόση μαεστρία αγγίζουν την επιφάνειά της και την κάνουν να γυαλίζει, όπως εκείνα τα πανέμορφα πλασματάκια φωτίζουν τη νύχτα.

Ήλιος, φως, φεγγάρι, σκοτάδι, αντίθετες καταστάσεις και όμως πόσα κοινά έχουν! Παντού θα ανακαλύψει κανείς κοινά, ακόμα και εκεί που δεν το φαντάζεται… στη θάλασσα και στον ουρανό, στη νύχτα και στην ημέρα, στον άντρα και στη γυναίκα, στον έρωτα και στο μίσος, στη ζωή και στον θάνατο. Αυτός είναι ο κόσμος μας, γεμάτος αντιθέσεις, αλλά και άλλες τόσες ομοιότητες.


Αν το σκεφτεί κανείς, δεν θα χρειαστεί να αναρωτηθεί για τίποτε άλλο και θα πορευτεί γεμάτος δύναμη και αισιοδοξία. Πρέπει να είμαστε δυνατοί, αλλά και αισιόδοξοι, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλες τις περίεργες καταστάσεις, παρ’ όλη τη λύπη, το άγχος και την αγωνία που ίσως νιώθουμε κάποιες φορές, ακόμα και για ασήμαντα πράγματα…

Εποχές παράξενες για πολλούς (νομίζω!)… Παραλήρημα των σκέψεων, των ‘θέλω’, των ‘γιατί’, των ‘αν’. Κάποιοι θέλουν και αναζητούν τον εαυτό τους, το βαθύτερο εγώ τους. Όσοι δηλαδή το θέλουν πραγματικά… Γιατί κάποιοι άλλοι ακολουθούν τα τετριμμένα. 

Οι νικητές είναι όμως αυτοί της αναζήτησης. Να μια αντίθεση! Από τη μία άνθρωποι που ψάχνονται και από την άλλη, άνθρωποι που παραμένουν στην καταθλιπτική, ήσυχη, βολεμένη ζωή τους!

Οι πρώτοι είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα βγουν νικητές και ας ξεβολευτούν… Θα νιώσουν σίγουρα κάποτε ευτυχισμένοι που έκαναν ένα βήμα παραπάνω, που άρπαξαν τη ζωή από τα μαλλιά, που δεν δίστασαν να την αλλάξουν με όποιο τίμημα, με όποια δυσκολία. 

Σεβασμός στον ίδιο τους τον εαυτό! Δεν θέλω να μιλήσω για τους άλλους… εκείνους τους δειλούς, που δεν θέλουν να δουν τους φόβους και τα προβλήματα τους κατάματα… Θα τους αφήσω εκεί που είναι… εξάλλου δεν πρόκειται να κουνηθούν, γιατί θα πλέκουν όμορφα και ήσυχα τον σκονισμένο ιστό της αράχνης τους!

Κάπου εδώ όμως βρίσκεται και μια ομοιότητα! Αυτοί – οι δυνατοί εννοώ – δεν μοιάζουν με εκείνες τις πυγολαμπίδες της θάλασσας, ακόμα και με εκείνες που πετούν μέσα στη νύχτα; “Γυαλίζουν” στο σκοτάδι γιατί κανείς τους δεν φοβήθηκε, “γυαλίζουν” στη θάλασσα γιατί κανέναν δεν τον σταμάτησαν τα ανελέητα κύματά της. Ίσως να αναζήτησαν τον δύσκολο δρόμο, ίσως να βρήκαν εμπόδια… 

Tα υπερπήδησαν όμως και φώτισαν κάποια στιγμή το σκοτάδι τους, κάνοντας τη σιωπή… φωνή, τη λύπη… χαρά, την αγωνία… θέληση για κάτι σπουδαιότερο…

Το φως βρίσκεται μέσα μας, στον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και σε όλους μαζί, γιατί οι πυγολαμπίδες όταν είναι ενωμένες στο σκοτάδι, το φωτίζουν τόσο, που αυτό μεταμορφώνεται στη πιο φωτεινή ημέρα…

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.