ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Θέλω να πιστέψω σε μια ιδέα και να αλλάξω τη ζωή μου…

Tuesday, January 8, 2019
Ιδέες …

Ιδέες που έρχονται και φεύγουν, μα υπάρχουν και κάποιες άλλες που ριζώνουν. Χωρίς να το καταλάβεις παρασύρεσαι στο ταξίδι τους που είναι άλλοτε μεθυστικό και άλλοτε ταξίδι πόνου.

Υπάρχει μια παράλληλη πραγματικότητα και αυτή είναι ο κόσμος που βασιλεύει στο μυαλό μας. Προχωράμε ή μένουμε στα ίδια, αναλόγως που μας κατευθύνει αυτός ο κόσμος. Και όταν ο έσω και ο έξω αποκλίνουν τότε δημιουργούνται ρήξεις.


Αν πιστεύουμε κάτι, τότε υπάρχει.Υπάρχει μέσα μας και αυτό αρκεί. Οι σκέψεις μας χτίζουν ένα ολόκληρο σύμπαν. Ας είναι θετικές για να έχει κι αυτό λόγο ύπαρξης.

Υπάρχουν εκεί πλανήτες που συγκρούονται τη νύχτα και τη μέρα γυρνάνε σε ομαλή τροχιά γύρω απ’ τη γαλήνη.

Σε τι εξυπηρετεί η τόση αρνητικότητα που κατακλύζει τη φαιά ουσία μας;

Μονό αν από αυτές τις συγκρούσεις γεννιούνται νέοι πλανήτες.

Πιανόμαστε από ιδέες. Πολλές φορές ερωτευόμαστε ακόμα μόνο αυτές. Χάνουμε το σύνολο επικεντρώνοντας το εγώ μας στη θέα τους. Ίσως προέρχονται από μέρη εκείνων που μας λείπουν.Αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι του μέσα μας.

Ιδέες που μας ξεκουνούν απ’ τη ρουτίνα μας, μας ενεργοποιούν προς μια νέα κατεύθυνση. Μια εξωτερίκευση συναισθημάτων που μπορεί να ήταν κλειδωμένα. 

Κάποιος άνθρωπος ίσως αρκεί για να μας δώσει έμπνευση μέσα απ ’τη ζωή του, τα λόγια του, ή απλά ένα χαμόγελο του. 

Ένα χαμόγελο πυροδοτεί πυροτεχνήματα σε ουρανούς σκοτεινούς. Και δεν είσαι σίγουρος για το από πού πηγάζει τέτοια χαρά. Ίσως απλά βρίσκεις ένα κομμάτι που είχες ειλικρινή ανάγκη και σου δίνει το έναυσμα να προχωρήσεις παρακάτω.

Εξαρτόμαστε από ανθρώπους; Καταστάσεις; Ή από συναισθήματα;

Μάλλον αυτά είναι το Α και το Ω. Δεν έχει σημασία ο άνθρωπος, η κατάσταση αλλά τα συναισθήματα που σου διοχετεύει. Έτσι έμμεσα ή άμεσα καταλήγουμε να εξαρτώμαστε από ανθρώπους.

Μα είναι αυτό ελευθερία; Ή το αντίκτυπο του να είσαι θνητός; Να υπερβάλεις κάποιες φορές και να χάνεις τον έλεγχο μπλεγμένος στα νήματα στιγμών ακολουθώντας το κουβάρι της ευτυχίας.Και όπως με κάθε νήμα για να ξεμπλεχτείς πρέπει να πιάσεις την άκρη του.

Από που πηγάζουν όλα; Από το πάθος μας, αυτή την ακατανίκητα έλξη για ευφορία. Για το λίκνισμα των πνευμάτων στο ψίθυρο της μοίρας.

Είναι σιγανός…

Είναι μικρός..

Είναι μόνο για εμάς!

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.