ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Στη ζωή δεν παίρνουμε ότι αξίζουμε, αλλά αξίζουμε ότι παίρνουμε ...

Monday, January 28, 2019
Ξύπνησε απότομα μέσα στον ιδρώτα.

Ήταν η δυνατή βροχή που χτυπούσε ανελέητα τα ξύλινα παντζούρια της ή ο εφιάλτης, που την ξύπνησε; Και αν ίσχυε το δεύτερο, τι ακριβώς είδε που την τρόμαξε και χάλασε τον, μέχρι πρότινος, ήρεμο ύπνο της;

Από την ημέρα που εγκαταστάθηκε στο νησί, περίπου δύο μήνες πάνε, είχε ξεχάσει τι σημαίνει αϋπνία. Ξάπλωνε με τη δροσούλα στο ξύλινο κρεβάτι της – είχε γυρίσει όλα τα μαγαζιά του νησιού μέχρι να το βρει –, που ήταν όπως ακριβώς το ήθελε και ταίριαζε απόλυτα στο μικρό προσωπικό της χώρο. Το είχε τοποθετήσει απέναντι από την μπαλκονόπορτα.


Ήθελε να ξυπνάει από το φυσικό φως του ήλιου κάθε πρωί, όταν οι ηλιαχτίδες του έβρισκαν τρόπο να τρυπώσουν από τις χαραμάδες στα παντζούρια της.

Δεν έκλεινε τα παράθυρα ούτε τη νύχτα. Ήθελε να ακούει όλους τους θορύβους ενός νησιού, τους τόσο διαφορετικούς από την πόλη. 

Ήταν φθινόπωρο και η κίνηση είχε πέσει πάρα πολύ. Καράβι έφτανε πλέον, μόνο μια ημέρα μέσα στην εβδομάδα και αυτό με λιγοστούς τουρίστες. Δεν την πείραζε καθόλου. 

Το αντίθετο μάλιστα! Τώρα που είχε αρχίσει να αδειάζει, είχε την ευκαιρία να το παρατηρήσει από την οπτική γωνία της ηρεμίας, της απομόνωσης.

Γιατί ένα μικρό νησί μέσα στον χειμώνα μόνο αυτό αντικατοπτρίζει: την απομόνωση.

Και την είχε τόσο ανάγκη… ήθελε να μείνει μόνη, αυτή και οι σκέψεις της! Αυτή και ο εαυτός της, ο καλός και ο κακός! Αυτός που την οδήγησε στην απόγνωση αλλά και αυτός που της έδειξε το δρόμο της αλλαγής, της φυγής! Όλα επιλογές είναι στη ζωή και το είχε νιώσει βαθιά στο πετσί της πλέον!

Δικές της επιλογές την ανέβασαν ψηλά, την χαροποίησαν, της έδωσαν το δικαίωμα να ονειρεύεται και την κράτησαν στην κορυφή για καιρό. Δικές της ήταν όμως, και οι επιλογές που επέφεραν τα άκρως αντίθετα αποτελέσματα. 

Αναποδογύρισαν τη ζωή της, όσα πίστευε αποδείχτηκαν ψεύτικα, ανούσια και όσα είχε παραγκωνίσει ήρθαν στο προσκήνιο ζητώντας λίγη από την προσοχή της.

Μέσα σε όλη αυτήν την σύγχυση επέλεξε να ακούσει το μυαλό της, την λογική που της χτυπούσε το κουδουνάκι κινδύνου. «Ή θα φύγω ή θα τρελαθώ», έλεγε. Έφυγε αλλά ακόμη, αναρωτιέται αν θα γλιτώσει την τρέλα. 

Η τρέλα και η λογική τελικά, αν δεν είναι αδερφές είναι σίγουρα, ξαδέρφες… απέχουν ελάχιστα, κλωστή είναι η διαφορά τους, κλωστή που κόβεται τόσο εύκολα!

Αυτήν προσπαθούσε να κάνει πιο γερή, στην απομόνωση της στο νησί.

Έγραφε… έγραφε συνεχώς! Σκέψεις, λέξεις, ό,τι ήθελε να θυμάται, ό,τι θα της έδινε τροφή για να ψαχτεί περισσότερο, το κατέγραφε! Ήθελε να δει τι θα γράψει για τον εαυτό της. 

Είχε περιέργεια, να δει πόσες από τις αυθόρμητες σκέψεις της που καταγράφονταν, θα επιδοκίμαζαν τις πράξεις της και πόσες θα έκαναν το αντίθετο. 

Αυτό ήταν τελικά, το μεγάλο της θέμα, τι πίστευε η ίδια για τον εαυτό της. Δεν θυμάται από πότε έχασε την αυτοεκτίμηση της ή αν είχε ποτέ της! Ήταν πολύ καλή με όλους. Πίστευε στους ανθρώπους, αυτό ήταν το σλόγκαν της.

Στην πραγματικότητα όμως, δεν πίστευε στον εαυτό της και θεωρούσε ότι πρέπει να δείξει περισσότερη πίστη αυτή, να ανεχτεί πολλά, να μηδενίσει τα θέλω της, μπας και πάρει πίσω λίγη από την αγάπη που προσέφερε. 

Έστω και λίγο αργά το κατάλαβε και να την τώρα εδώ, σε ένα απομονωμένο μέρος του χάρτη να προσπαθεί να δει τι θέλει και κυρίως τι αξίζει. Και πείστηκε τελικά!

Αξίζει, ναι αξίζει πολύ περισσότερο από ότι νόμιζε κάποτε.

Αξίζει να δώσει αλλά και να πάρει αγάπη!

Αξίζει να πιστεύει περισσότερο σε αυτήν και λιγότερο στους άλλους, που θεωρεί διαφορετικούς!

Αξίζει να είναι ψηλά, γιατί δεν γεννήθηκε για πράγματα μικρά!

Αξίζει να μην αξίζει σε όλους!

Αξίζει να θέλει περισσότερα και να τα διεκδικεί εκεί που μπορούν πραγματικά να της τα δώσουν!

Αξίζει να αγαπηθεί… και τώρα το ξέρει!

Ξέρει ότι στη ζωή δεν παίρνουμε ότι αξίζουμε, αλλά αξίζουμε ότι παίρνουμε. Άρα έχει δρόμο μπροστά της, μακρύ… Έχει πολλά να κερδίσει, να διεκδικήσει, να δώσει αγώνες πότε νικηφόρους και πότε με άδοξο τέλος! Αλλά αξίζει η ζωή της να προσπαθήσει!

Και δεν θα αναλωθεί στο να πείσει για την αξία της, τη γνωρίζει αυτή και της αρκεί, αλλά μήπως να ψήσει κάποιους άλλους να συνειδητοποιήσουν το επίπεδο της δικής τους αξίας;

Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.