ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Εσύ τι προτιμάς, τα παιχνίδια ή τους κανόνες;

Monday, January 28, 2019
Σκέψου τι προτιμάς, τα παιχνίδια ή τους κανόνες; Πάρε μία απόφαση όσο γρηγορότερα μπορείς! Ο χρόνος φεύγει και δεν ξαναγυρνά! 

Το περασμένο λεπτό, χάθηκε! Χάθηκε και αυτό το λεπτό που σε πήρε να σκεφτείς το προηγούμενο, το περασμένο! Πόσες μέρες χάνεις σκεφτόμενος τη χθεσινή; 

Πόσες στιγμές φεύγουν αχρησιμοποίητες; Στιγμές κενές, χωρίς νόημα, χωρίς ουσία. Γιατί πάντα ζεις ετεροχρονισμένα. Πρέπει να έρθει το τώρα για να σκεφτείς το χθες και το αύριο για να σκεφτείς το τώρα! Και η ζωή συνεχίζεται.


Ναι, πάντα θα συνεχίζει. Δεν σταματάει, δεν πρόκειται ποτέ να καθυστερήσει, όπως το δρομολόγιο ενός λεωφορείου ή τρένου, δεν πρόκειται να σε πιάσει ποτέ αυτή από το χέρι για να προχωρήσεις μαζί της. 

Ή θα σε προσπεράσει και θα γυρίσει μετά να γελάσει με τα χάλια σου ή θα την προλάβεις εσύ, πριν διασχίσει το δρόμο, θα πιαστείς από πάνω της – κάτι σαν γάντζωμα, το φαντάζομαι – και θα γελάσεις και εσύ μαζί της!

Γιατί ακόμη και αν ο δρόμος που έχει να διασχίσει είναι μικρός, θα είσαι μαζί της! Θα ευχαριστηθείς όλη τη διαδρομή, για να πεις πως τελικά άξιζε. Και πρέπει αυτή η διαδρομή, από το ένα πεζοδρόμιο στο απέναντι, να είναι η ομορφότερη δυνατή!

Ουσιαστικός τρόπος να σταματήσεις το χρόνο δεν υπάρχει. Κανείς δεν το κατάφερε ποτέ! Θα περνάει και θα περνάει και εσύ θα μεγαλώνεις και θα μεγαλώνεις! Αλλά για να τον βιώσεις, να τον νιώσεις μέσα σου, να κάνεις αυτό το ταξίδι, πρέπει απλά να συμφιλιωθείς μαζί του!

Και αυτό ούτε κατά διάνοια, δεν σημαίνει συμμόρφωση σε κοινωνικούς στερεοτυπικούς κανόνες. Είσαι όσο νιώθεις! 

Η ηλικία είναι απλά αριθμοί, που μηδαμινή σημασία έχουν. Αγάπησε τον εαυτό σου και το χρόνο σου. Αγάπησε το χρόνο που σου δόθηκε, είναι δικός σου, ανήκει σε εσένα αποκλειστικά. Αξιοποίησε τον όσο καλύτερα μπορείς! Άσε τους κανόνες κατά μέρους και ζήσε!

Γιατί η αλήθεια είναι, πως η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Είναι μία πλάκα, ένα καλόγουστο αστείο και όποιος προσπαθήσει να το κλείσει μέσα σε τοίχους, σε σταθερούς και απαράβατους κανόνες, χάνει από τον πρώτο κιόλας γύρο!

Θυμήσου τα παιδικά παιχνίδια, κρυφτό, κυνηγητό και τόσα άλλα. Είχαν κανόνες; Ελάχιστους έως καθόλου. Οδηγίες, απλές εξηγήσεις για το πώς παίζεται το παιχνίδι, θυμήθηκες μόνο! 

Τα καλοκαίρια που έπαιζες στην αλάνα της γειτονιάς σου, βρίσκατε συνεχώς άλλους κανόνες για το παιχνίδι, το ίδιο που είχατε παίξει και χθες, και πέρσι και θα παίζατε και αύριο, μέχρι να μάθετε κάποιο καινούργιο που θα κέντριζε την προσοχή σας.

Τα πιο ωραία παιχνίδια είναι αυτά που έχουν ευμετάβλητους κανόνες! Κανόνες που υπάρχουν, για να υπάρχουν, για να σε προκαλέσουν να αποδείξεις ότι το παιχνίδι μπορεί να υπάρξει και χωρίς αυτούς. 

Κανόνες που ανατρέπονται, χωρίς ζωτική σημασία για την έκβαση του, αλλά ικανούς να τους παραβλέψεις για να κάνεις την διαδικασία ακόμη πιο διασκεδαστική!

Έτσι ακριβώς, είναι και η ζωή! Μπορεί να υπάρξει χωρίς κανόνες. Στέκεται χωρίς αυτές τις μακροσκελείς θεωρίες, που βγάζεις τα βράδια κοιτώντας το ταβάνι και παρακαλώντας τον ύπνο να έρθει, χωρίς τους κανόνες που νομίζεις πως πρέπει να βάλεις στη ζωή σου, επειδή έτσι σου είπαν ή επειδή κάποιος, κάποτε, κάπου σου δημιούργησε την λανθασμένη εντύπωση πως για να ζήσεις, για να έχεις ότι επιθυμείς πρέπει να ακολουθήσεις συγκεκριμένου κανόνες.

Είναι λίγοι αυτοί που ακολούθησαν πιστά στερεότυπους κανόνες και πέτυχαν. Τα όμορφα, τα ωραία, τα επιθυμητά έρχονται παρέα με τον αυθορμητισμό, τον αυτοσχεδιασμό. 

Γιατί ίσως, ο μόνος κανόνας που ταιριάζει στη ζωή να είναι αυτός: Ζήσε αυτοσχεδιάζοντας και γελώντας! Έτσι ώστε, να πετύχεις το επιθυμητό παιχνίδι, το ανάξιο λησμονιάς και το άξιο νοσταλγίας!

Και αν θες να επιβεβαιώσεις ότι ένα τέτοιο παιχνίδι θα σου μείνει αξέχαστο, πήγαινε πίσω στην παιδική σου ηλικία, που τερματίστηκε βίαια… ποιος ήθελε να μεγαλώσει; Πόσες φορές σου έτυχε να περάσεις από μια γειτονιά, μια σχολική αυλή και να ζηλέψεις τα παιδιά που παίζουν; 

Να θες να τρέξεις και εσύ μαζί τους, να πέσεις κάτω και αν χτυπήσεις να πεις απλά πως θα μεγαλώσεις και θα περάσει; Ο παιδικός εαυτός σου δεν χάθηκε, υπάρχει μέσα σου, απλά άφησες τους κανόνες να τον εγκλωβίσουν!

Σκέψου, λοιπόν! Τι προτιμάς, τους κανόνες ή τα παιχνίδια; Και αν δεν μπορείς ακόμη να απαντήσεις, μήπως για βοήθεια, να διοργάνωνες ένα παιδικό πάρτι προς τιμήν σου;

Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.