ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Μην προσπαθείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο. Απλά ζήσε τον ...

Sunday, January 20, 2019
Ζούσε κάποτε σε ένα δάσος, μια πεταλούδα!

Είχε γεννηθεί μόλις πριν δύο μέρες και είχε ήδη εγκαταλείψει το δέντρο που την φιλοξένησε στα πρώτα στάδια της ζωής της. Φεύγοντας από εκεί, ένιωσε αμέσως μόνη… Το μεγαλύτερο πρόβλημα της, όταν συναντήθηκε με τις υπόλοιπες πεταλούδες, άλλες μεγαλύτερες και άλλες συνομήλικες, ήταν τα φτερά της! Ναι, αυτά την ενοχλούσαν… δεν είχαν χρώματα όπως των υπολοίπων, ήταν διάφανα!

Και τι δεν έκανε μόλις αντιλήφθηκε αυτό της το «μειονέκτημα»! Μια μέρα εκεί που πετούσε πάνω από έναν πανέμορφο κήπο, είδε έναν κουβά γεμάτο μπογιά.


Πετώντας πολύ χαμηλά και κοντά στους ανθρώπους – έτρεμε από το φόβο μην την αντιληφθούν και την διώξουν- έπεσε μέσα στον κουβά και βάφτηκε ολόκληρη. Κανείς δεν την κατάλαβε! Βγαίνοντας, πέταξε με την ίδια προσοχή, για να μη γίνει αντιληπτή η παρουσία της… αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατέφερε! 

Και θα έβαζε στοίχημα ότι πέταξε το ίδιο ήσυχα με την αρχή. Ένα παιδάκι την έβαλε μέσα σε ένα βάζο και βάλθηκε να την κοιτάει και να γελάει. Από εκεί που δεν το περίμενε, της ήρθε μια γουλιά νερό και τα διάφανα φτερά της έκαναν ξανά την εμφάνιση τους!

Το παιδάκι κοιτώντας το βάζο του απόρησε πού πήγε η πεταλουδίτσα. Δεν μπορούσε να τη δει και γρήγορα το άφησε και έτρεξε να παίξει με κάτι άλλο. 

Η πεταλούδα, μη μπορώντας να εξηγήσει τη λογική του παιδιού, δεν έχασε χρόνο, δραπέτευσε και έφυγε μακριά… χαρούμενη από τη μία για την ελευθερία της και αγανακτισμένη την ίδια στιγμή με τα φτερά της.

Απογοητευμένη, σκέφτηκε να τα παρατήσει όλα: το όνειρο της να ταξιδέψει σε όλο το δάσος, την επιθυμία της να δει όσα περισσότερα ζώα μπορούσε και την ανάγκη της να βρει μια συντροφιά σε κάποια αρσενική πεταλούδα. 

Πίστευε πως θα ήταν καλύτερα να γυρνούσε πίσω, εκεί όπου γεννήθηκε. Τι και αν η ζωή πήγαινε μπροστά και για αυτήν θα μετρούσε ακόμη 8 με 10 μέρες το πολύ, αυτή θα πήγαινε πίσω!

Δεν ήθελε να ακούσει κανέναν! Όχι ότι την έδιναν και ιδιαίτερη σημασία δηλαδή. Όταν πήγαινε στις συγκεντρώσεις που έκαναν οι υπόλοιπες πεταλούδες, δεν της απηύθυναν τον λόγο ποτέ. 

Άσε που οι περισσότερες χτυπούσαν πάνω της τα φτερά τους, με την δικαιολογία ότι δεν την έβλεπαν.Ήταν ολοφάνερο πως δεν είχε καμία αξία, αφού ήταν τόσο διαφορετική και διάφανη!

Γύρισε στο δέντρο της, που την υποδέχτηκε με χαρά! Επιτέλους, κάποιος στον οποίο έλειπε. Έμεινε στο δέντρο για περίπου άλλες δυο μέρες, όμως, είχε αρχίσει να βαριέται. 

Δεν έκανε τίποτε… το δέντρο ασχολούνταν και με τις άλλες πεταλουδίτσες που γεννιόντουσαν πάνω του. Τίποτε δεν ήταν όπως τότε, που είχε γεννηθεί! 

Καθόταν άπραγη στα κλαδιά του και κοιτούσε τον ουρανό να σκοτεινιάζει και να φωτίζει, να παίρνει χρώμα από την αυγή αλλά και από το ηλιοβασίλεμα! Και κάθε μέρα ήθελε όλο και περισσότερο να πλησιάσει αυτά τα χρώματα… αλλά έμενε πίσω πιστεύοντας πως έτσι, θα είναι καλύτερα!

Όλα άλλαξαν ή μάλλον, η πεταλουδίτσα άλλαξε, όταν μια μέρα γεννήθηκε δίπλα της μια μικρή κάμπια, που απέκτησε στη συνέχεια, διάφανα φτερά! Δεν πίστευε στα μάτια της!

Δεν ήταν μόνη πια. Η μικρή πεταλούδα δίπλα της, μόλις αντιλήφθηκε την ομοιότητα τους, γέλασε και είπε: «γεννήθηκα και θα ζήσω μόλις 10 μέρες. Μπορεί να μην είμαι η μοναδική διάφανη πεταλούδα, αλλά θα προσπαθήσω να γίνω ξεχωριστή. 

Άλλωστε, είμαστε τόσο τυχερές… κανείς, ούτε ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να μας εντοπίσει… Είμαστε μοναδικές και ξεχωριστές χωρίς να προσπαθήσουμε ιδιαίτερα. Φιλενάδα, θα μου μάθεις να πετάω και εγώ, χρησιμοποιώντας αυτό το διάφανο πλεονέκτημα;» 

Η πεταλούδα τα έχασε… Τώρα συνειδητοποίησε πως αυτό που μέρες θεωρούσε μείον της, ήταν στην ουσία το μεγαλύτερο προσόν της! Έχασε τόσες μέρες άδικα!

Το παρελθόν… είναι παρελθόν! Ακόμη, και να γυρίσουμε σε αυτό, η ζωή δεν γυρνάει. Αυτή θα συνεχίζει την πορεία της προς το τέρμα, όσο πίσω και αν μας έχει αφήσει. Για αυτό, μην τα παρατάς σαν την πεταλούδα. 

Οι μήνες, οι μέρες, οι στιγμές και τα δευτερόλεπτα έχουν την δική τους σημασία μόνο την στιγμή που γεννιούνται. Μην ζεις το τώρα, όταν γίνει πια παρελθόν!

Μη σε παίρνει από κάτω… όλοι άνθρωποι είμαστε με προτερήματα και μειονεκτήματα! Είναι όλα αναγκαία… γιατί αυτά είναι εμείς!

Δέξου αυτά που δεν σου αρέσουν πάνω σου και χρησιμοποίησε τα για το καλό σου!

Όλα όμως, θέλουν τη σωστή ώρα… μην αφήσεις το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος! Δεν μπορείς να τον φέρεις πίσω, κανείς δεν μπόρεσε! Ακόμη το σκέφτεσαι;

Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.