ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ξέρεις την αρχή, ίσως και το τέλος, μα η διαδρομή είναι ολόδική σου ...

Wednesday, January 9, 2019
H αφετηρία είναι γνωστή και περιλαμβάνει το πρώτο κλάμα. Το τέρμα επίσης. Κλάμα και εκεί , μόνο που είναι των δικών σου ανθρώπων αν έχεις ή του ουρανού αν είσαι μοναχική ψυχή.  

Μένει λοιπόν η διαδρομή. Αυτό το ρημαδοερώτημα το «ποιος είμαι και που πάω». Ζηλεύω αυτούς που αταλάντευτα έχουν χαράξει την πορεία τους χωρίς να ξεστρατίζουν γεμάτοι βεβαιότητες για τους ίδιους και τους εαυτούς τους.


Ζηλεύω επίσης όσους απλά αποφάσισαν ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για υπαρξιακά ερωτήματα. Οι υπόλοιποι όμως έχουμε μπλέξει.

Εσύ γλυκιά μου δεσποσύνη ποιο ρόλο διάλεξες; Είσαι η πιστή Πηνελόπη που αενάως υφαίνεις το σάβανο της ζωής και των ονείρων σου περιμένοντας τον αληταρά τον Οδυσσέα να αφήσει τις εκστρατείες και τις κυράδες και να καταλάβει ότι εσύ είσαι η μια και μοναδική; 

Ή διάλεξες να είσαι η μοιραία Ελένη μπουχτισμένη από μια συμβατική ζωή μ’ έναν τύπο που σε φυλάκισε στα παλάτια της καθημερινότητας και των πρέπει και αποφάσισες να ζήσεις όπως θες εσύ , με όποιον θες εσύ ακόμα και αν αυτό σημαίνει πόλεμος μέχρι εσχάτων ;

Εσύ καλό μου παλικάρι ποιος Οδυσσέας είσαι; Είσαι ο Ομηρικός που το ταξίδι απλά είναι το μέσο να φτάσεις στην Ιθάκη σου; Είσαι αυτός που αψηφά φόβους, επιθυμίες και πειρασμούς για ν’ ανταμώσεις το ποθητό νησί των αναστεναγμών σου ;  

Είναι αυτός ο καπνός της απουσίας και της φαντασίας που σχηματίζει την πατρίδα σου και την γυναίκα σου. Μπορεί να μην υπάρχουν. Μπορεί να μην υπήρξαν ποτέ. Αρκεί που βλέπεις τον καπνό. Αυτός θα ναι ο οδηγός στην ρότα σου. 

Μπορεί και να είσαι ο Καζαντζάκειος Οδυσσέας καταδικασμένος στον χαμό σου, γυρεύοντας διαρκώς Ιθάκες στον δρόμο σου. Συνέχεια να χτίζεις και να χαλάς ζωές και όνειρα άλλων και τα δικά σου. Δεν διάλεξες εύκολο δρόμο και οι σύντροφοι σου θα είναι λίγοι. Αλλά το ήξερες ήδη.

Πορείες, σταυροδρόμια, ίχνη, συνοδοιπόροι έρχονται και φεύγουν στο διάβα σου. Απάτητα βουνά σκέψεων και συναισθημάτων συνορεύουν με βαλτοτόπια μικρότητας και ρουτίνας. 

Άνθρωποι που λογαριάζεις ότι θα σε συντροφεύουν πάντα σε εγκαταλείπουν στην πρώτα μπόρα και άλλοι που δεν σου γεμίζει το μάτι σου φροντίζουν τις πληγές σου. Αυτό που βλέπεις για όαση μπορεί απλά να γεμίσει στυφό χώμα την ψυχή σου και μικρά ρυάκια ανθρωπιάς να σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις. 

Έχω καταλήξει ότι όλα είναι δρόμος. Δεν είναι και καμιά ιδιαίτερη σοφία αλλά είναι η δικιά μου πυξίδα να συνεχίσω. Τον δρόμο οφείλεις να τον ακούς και να τον σέβεσαι αλλά μην τον φοβηθείς. 

Κάνε την δικιά σου περπατησιά να μετρήσει και άσε τα ίχνη σου να τα βρουν και άλλοι. Ξέρουμε την αρχή και το τέρμα αλλά διάολε η διαδρομή είναι δική μας υπόθεση. Κάντε την ν’ αξίζει για σας και τους άλλους.

Τα σέβη μου

Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.