ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ερωτεύτηκες ποτέ έναν τόπο;

Monday, January 7, 2019
– Πώς ήρθες;

– Με τα πόδια φυσικά! Πετώντας…

– Χα! Χα! Αλήθεια;

– Αφού το ξέρεις, εδώ δεν περπατάω, πετάω!

– Τόσο πολύ πια; Χα! Χα! Θα πρέπει λογικά να είσαι και πολύ κουρασμένη ταξιδεύοντας όλη μέρα σχεδόν …


– Είμαι κατάκοπη, αλλά δεν νιώθω τίποτα!

– Πώς γινεται αυτό;

– Δεν καταλαβαίνω τίποτα! Δεν ισχύουν εδώ πέρα οι παράγοντες της κούρασης! Το σώμα μου συμπεριφέρεται σαν να τροφοδοτείται από μία αόρατη παροχή μόνιμης ενέργειας!

– Χα! Χα! Σε σηκώνει πολύ το κλίμα προφανώς…

– Είμαι μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος. Ίπταμαι. Είμαι πιο ανάλαφρη και από μία λεπτεπίλεπτη πεταλούδα. Διαχέομαι μέσα σε όλους και σε όλα.Ο σφυγμός είναι παντακάθαρος και δυνατός.

Συντονίζομαι σε κάθε φανέρωμα της φύσης. Έχω ένα σχεδόν χαζοχαρούμενο μειδίαμα καρφωμένο στο πρόσωπο. Γράφω κείμενα με ροή πλούσια και χειμαρρώδη.Δεν με φοβίζει, δεν με λυγίζει, δεν με απογοητεύει τίποτα!…

– Μα…Αυτό είναι ο ΕΡΩΤΑΣ! Μου περιγράφεις τόση ώρα τα συμπτώματα, τα σημάδια του έρωτα.

– Πώς;!…

– Έτσι είναι ο έρωτας. Αυτό περιγράφεις τόση ώρα.

– Ναι…Έχεις δίκιο…

(Με ατένιζε με ένα χαμόγελο συμπάθειας και κατανόησης, όπως κάνουν σε έναν δύσμοιρο βαριά ερωτοχτυπημένο. Είχε περιγράψει τέλεια την κατάστασή μου. 

Δεν μπορούσα να ξεφύγω από την διεισδυτική «ματιά» του. Ψυχολόγος και μάλιστα καλός στη δουλειά του.Καμία ελπίδα διαφυγής! )

Η ξαφνική αυτή συνειδητοποίηση aπό την πλευρά της στάθηκε η αιτία για να φουντώσει περισσότερο αυτό το ερωτικό καρδιοχτύπι! Οπισθοχώρησε στιγμιαία για να σκεφτεί το περιεχόμενο αυτής της διαπίστωσης.

Φοβήθηκε λιγάκι, όπως μπροστά σε κίνδυνο που προελαύνει, και μετά συνέχισε ακάθεκτη και πιο ορμητική από πριν! 

Ο Σοφοκλής , ο Πλάτωνας, ο Σαίξπηρ και ο Φρόυντ είχαν στήσει τρελό χορό και την είχαν βάλει στη μέση:ο Έρωτας είναι ανίκητος, είναι τρέλα από τον θεό, είναι δηλητήριο θανατηφόρο,είναι το φυσικό ταίρι του θανάτου…Σε έχει πιασει στα δίχτυα του,τι νόμισες, ανόητη;

Με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση αποδέχτηκε τη μοίρα της.Υποκλίθηκε σε αυτήν. Είναι τόσο γλυκιά αυτή η ταλαιπωρία, τόσο απαραίτητος αυτός ο κίνδυνος, τόσο ζωογόνα αυτή η σωματική και συναισθηματική περιπέτεια για την επιβίωση της. 

Ενδορφίνες, ντοπαμίνες, σεροτονίνες ξεχύνονται όλες μαζί και της βάζουν φτερά στα πόδια, στην καρδιά, στο μυαλό.

– Έμπλεξες! Είσαι βαθειά και ανεπανόρθωτα ερωτευμένη! Χα! Χα!…

– Έχεις δίκιο, φίλε μου, είμαι ερωτευμένη. Θα γράψω κάποτε για αυτό

– Χα! Χα! Ήμουν σίγουρος…Με το κρυολόγημά σου πώς είσαι; Μήπως θα έπρεπε να είσαι πιο συνετή; Η θερμοκρασία είναι αρκετά χαμηλή για να βγαίνεις όλη την ημέρα έξω, να φωτογραφίζεις, να ξεπαγιάζεις με τις ατελείωτες εξερευνήσεις σου!

– Δεν καταλαβαίνω τίποτα! Ύπνος, κούραση, αρρώστια δεν υπάρχουν εδώ! (Είναι γεγονός ότι για κάποιο «μαγικό» και αξιοπερίεργο λόγο γλίτωσα τουλάχιστον από την πνευμονία εκείνο το διάστημα παραμονής μου στο …ερωτικό μου αντικείμενο του πόθου!)

Σιγά που θα αρρωστήσω.

Αυτή εδώ η «αρρώστια» είναι χειρότερη! Σαν το δηλητήριο της βραζιλιάνικης σφήκας,που λένε ότι σκοτώνει μόνο τα καρκινικά κύταρρα, αφήνοντας ανέπαφα και τα υγιή.

Από τη πρώτη στιγμή κιόλας που θα προγραμματιστεί το ταξίδι της παραμερίζονται μαγικά όλα τα νοσηρά και τοξικά της ζωής της, εσωτερικής και εξωτερικής…

Αρνητικότητα, απαισιοδοξία, φοβίες και φόβοι, κόπωση σωματική και ψυχική, αναβλητικότητα, απάθεια, δειλία, ανισχυρότητα, παφ! 

Εξαφανίζονται. Σκάνε σαν σαπουνόφουσκα στον αέρα! Διαλύονται. Σαν να μη τα βίωσε ποτέ! Μια κακιά μακρυνή ανάμνηση μόνιμα ξεθωριασμένη σε βαθμό εξαφάνισης!

Όλα είναι δυνατά σε αυτόν τον τόπο! Η αίσθηση αυτής της παντοδυναμίας ενδυναμώνει τις αποφάσεις της, ατσαλώνει τη θέλησή της,απαλύνει τις αντιθέσεις του μυαλού και τη ψυχής-για αυτό ακριβώς το τελευταίο δεδομένο θυμίζει πολλές φορές και ένα αυθεντικά ονειροπόλο παιδάκι που νομίζει ότι με μαγικό τρόπο θα ικανοποιηθούν όλες του οι «τρελές» επιθυμίες-,εξαπλώνει με ιλλιγιώδη ταχύτητα πυρκαγιά στα συναισθήματα από ένα σπίρτο και μόνο.

Μια ματιά, ένα ατένισμα, μια ριπή ανέμου, μια ρουφιξιά οξυγόνου,ένα γερότερο πάτημα στο έδαφος,φτάνει για να ρίξει ένα μικρό σπίρτο στον αχυρώνα του Έρωτα της…

Έναν έρωτα που δεν σβήνει, δεν υποκύπτει, δεν αλλοιώνεται, δεν μεταλλάσεται, με λίγα λόγια δεν προχωράει στα επόμενα στάδια.

Η απόσταση και η έλλειψη λειτουργούν σαν τον ατμό που όσο πιέζεται τόσο δυνατός γίνεται,όπως λέει και ο Βίκτωρας (ο Ουγκώ)

– Φεύγω. Τρέχω να προλάβω τα …πάντα! Θα σε δω το βράδυ.

– Κουμπώσου! Θα χειροτερέψεις! Με ακουυύς;;;
Έγινε καπνός.Βγήκε σχεδόν τρέχοντας έξω. Ανακατεύτηκε με τον κόσμο. Τα μάτια της ρουφούσαν αχόρταγα τον μαγευτικό πίνακα του δειλινού στον ουρανό που τόσο είχε λατρέψει από την πρώτη ματιά.

Έτσι γίνεται συνήθως. Με την πρώτη ματιά.

Έχετε ερωτευτεί ποτέ έναν τόπο;

Αν σας έχει συμβεί, κάπως βαθύτερα θα την νιώσετε…

Γράφει η Αλεξάνδρα Γεωργίου

loveletters.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.