ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Μεγάλωσα αρκετά μα η ψυχή μου τρέχει ακόμα στις αλάνες ...

Wednesday, December 5, 2018
Μεγάλωσα πια αρκετά, πέρασα  και τα πενήντα.

Μα η ψυχή μου είναι ατίθαση και αχόρταγη, άλλα  είναι εκείνα που μου ζητά. Tρέχει ακόμα στις αλάνες, εκεί στα ανέμελα νεανικά μου χρόνια.

Η ψυχή μου δεν αρκείται στα περασμένα. Θέλει να ζήσει ακόμα περισσότερες εμπειρίες, όμορφες χαλαρές στιγμές, τρυφερές και γεμάτες γαλήνη. Τρέχει ακόμα στις αλάνες, διψασμένη   κι εγώ την ακολουθώ πιστά.

Μεγάλωσα αρκετά ,κοιτάζομαι στον καθρέπτη κι ανακαλύπτω πόσο γρήγορα κύλησαν τα χρόνια. Συνειδητοποίησα πια ότι η ζωή μοιάζει σαν ένα δροσερό ποτήρι γεμάτο νεράκι. Κάθε γουλιά που πίνουμε κυλάει και ένας χρόνος από τη ζωή μας.


Γίνεται παρελθόν. Όταν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ανακαλύπτουμε πιο έντονα την αξία της .Στα νιάτα μας την έχουμε δεδομένη. Οι γουλίτσες της  όμως πίνονται πολύ γρήγορα. Μέχρι να το σκεφτείς κυλάει, σαν το νεράκι.

Με το ποτήρι μου μισογεμάτο πια , φοβάμαι μη τυχόν αδειάσει και δε προλάβω να ευχαριστηθώ την τελευταία της γουλιά. Γιατί είναι ωραία η άτιμη η ζωή.

Κοιτάζομαι στον καθρέπτη μου κι αντικρίζω το ρυτιδιασμένο μου πρόσωπο, μα η ψυχή μου είναι πιο όμορφη από ποτέ. Τρέχει στις αλάνες παίζει κρυφτό και κυνηγητό σαν ένα παιδαρέλι. Κι ας μη μπορούν να τη φτάσουν τα πόδια μου πια. Όμως φωνάζει, γελάει ,διψάει για ταξίδια κι εκδρομές, , χαρούμενες παρέες ,περιπάτους,, γνωρίζει ακριβώς πως θέλει να ζήσω. 

Κι εγώ την ακολουθώ. Μου ζητάει να έχω θέληση για ζωή , γουλίτσα μη πιώ δίχως  να το καταλάβω. Μη τυχόν κι αδειάσει το ποτηράκι μου, δε το θέλω. Επιζητώ  ποιότητα για το υπόλοιπό της.

Θέλω να ξαναγεμίσω εμπειρίες. Δε με νοιάζει το αύριο, θέλω να ζήσω το σήμερα ,μαζί με τα αγαπημένα μου πρόσωπα και να βιώσω ευχάριστες στιγμές. 

Αναπολώ τα νιάτα μου μα δεν το βάζω κάτω. Κοιτάω απευθείας το παρόν και το ζω. Έχει και αυτό κρυμμένες ομορφιές αρκεί να τρέξεις στις αλάνες…

Γράψει η ψυχολόγος  Άρτεμις Βαμβουνάκη

anapnoes.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.