ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Λάτρεψε τις παραξενιές του εαυτού σου και ζήσε μαζί του αρμονικά ...

Tuesday, November 27, 2018
Μία λέξη που πολύ συχνά κάνει την εμφάνισή της σε τραγούδια, ποιήματα και κάθε λογής καλλιτεχνική δημιουργία είναι η μοναξιά.

Μία έννοια που ίσως έχουμε συνδέσει με το ψύχος του χειμώνα, τον συννεφιασμένο καιρό και το μαύρο χρώμα.

Υπάρχουν δύο ειδών μοναξιές.

Αυτή που νιώθεις λόγω της απουσίας ανθρώπων στην ζωή σου και αυτή που αισθάνεσαι έντονα κατά την παρουσία τους.


Ακόμη και μέσα στο πλήθος, στους εκατοντάδες ανθρώπους που περπατούν κολλητά ο ένας στον άλλον, είναι πιθανόν να νιώσεις μόνος. Ακριβώς γιατί εξωτερικά περιτριγυρίζεσαι από πολλούς, ενώ μέσα σου απλώνεται μία πελώρια έρημος κενή από υπάρξεις.

Οι περισσότεροι προσπαθούν με μανία να την αποφύγουν σαν να πρόκειται για τη μεγαλύτερη αρρώστια, πλακώνοντας τον εαυτό τους με διάφορων λογιών ‘’φάρμακα’’ ώστε να παραμείνουν υγιείς.

Μεγάλες δόσεις σε φιλίες και σχέσεις αποτελούν τη δημοφιλέστερη πρόληψη και θεραπεία και οι πελάτες είναι χιλιάδες. Με τους λάθους ανθρώπους γύρω μας βέβαια το κενό δεν καλύπτεται αλλά αντίθετα όλο και βαθαίνει. Είναι όμως η μοναξιά στ’ αλήθεια κάτι σαν αρρώστια;

Η μήπως είναι ένα στάδιο που πρέπει να περάσουμε για να βγούμε από αυτό πραγματικά υγιείς;

Φαντάσου τη μοναξιά σαν ένα δωμάτιο σχετικά άδειο, με έναν καθρέφτη στο κέντρο του. Δεν έχεις παρά να στηθείς απέναντί του και να επεξεργαστείς κάθε λεπτομέρεια του εαυτού σου. 
Μπορείς να αγγίξεις το πρόσωπό σου και ύστερα το μέσα σου μέσω μίας εσωτερικής αναζήτησης για να ανακαλύψεις ποιος είναι ο άνθρωπος που αντικρίζεις απέναντί σου.

Εάν ποτέ δεν έχεις κοιτάξει μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη η μορφή σου μπορεί να σε ξενίσει, να σε τρομάξει, να σου φανεί άσχημη. Μέρα με την μέρα όμως οι ατέλειες θα φαντάζουν σαν ένα δείγμα μοναδικότητας.

Κλείνοντας την πόρτα αυτού του δωματίου πίσω σου θα έρθεις αντιμέτωπος με μία νεκρική σιγή που θα αναδείξει κάθε μικρό ήχο. Οι φωνές μέσα στο κεφάλι σου, οι λεγόμενες σκέψεις δε θα έχουν πλέον ένα καταφύγιο να κρυφτούν και θα πρέπει να τις αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο.

Θα μου πεις πως ήδη γνωρίζεις τον εαυτό σου, όντας κάτοικος του σώματός σου τόσα χρόνια. Αλλά σκέψου πόσες φωνές σώπασες μέσα από τη συνεχή παρέα με φίλους και τη βαβούρα της καθημερινότητας.

Και δεν είναι κακό. Απλά χρειάζονται κάποιες στιγμές προσωπικού χρόνου για να τις αφήσεις να ουρλιάξουν και να τεντώσουν τα χέρια τους που με τέτοιο τρόπο τσαλακώθηκαν, καταπιέστηκαν και καταχωνιάστηκαν.

Πολύ πιθανό να τρομάξεις με όσα έχει να σου εξιστορήσει το μυαλό σου όταν μείνετε οι δυο σας.

Άνοιξε το βάζο των σκέψεων σου και άφησε τες να ξεχυθούν. Θα πουν τα τελευταία τους λόγια όπως οι μελλοθάνατοι και σιγά-σιγά θα σε εγκαταλείψουν για να γεννηθεί κάτι νέο στην θέση τους. Η γέννηση του νέου προϋποθέτει το θάνατο του παλιού. 

Και ο θάνατος συνεπάγεται τον πόνο. Δε θα είναι εύκολη η συγκατοίκηση με τον εαυτό σου εάν για χρόνια την έχεις αποφύγει. Στο τέλος όμως θα λατρέψεις όλες τις παραξενιές του και θα μάθεις να ζεις αρμονικά μαζί του.

Και έτσι ύστερα από την πλήρη απομόνωση θα είσαι έτοιμος, πιο δυνατός και σίγουρος από πριν, να απολαύσεις την συντροφιά των άλλων, εγκαταλείποντας το δωμάτιο.

Δε θα νιώθεις μόνος πλέον γιατί θα έχεις την παρέα του καλύτερου σου φίλου, του εαυτού σου.

Της Ανθής Κατερίνη

anapnoes.gr

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.