ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Η Ιθάκη μέσα μου ...

Thursday, November 15, 2018
Εκατσα λοιπόν και αναρωτήθηκα γιατί θύμωσα τόσο πολύ......

Θύμωσα πρώτα με μένα (και καλά έκανα) και μετά θύμωσα με όλον τον πλανήτη για την αχαριστία και την πονηριά που διακρίνει όλον τον ανθρώπινο πληθυσμό (έτσι πίστευα)........

Αλλά γιατί;;

Πρόσφερα την βοήθεια μου (και καλά έκανα)  και δεν την δέχτηκαν ή την δέχτηκαν (και καλά έκαναν). Είμαστε πάτσι. Δεν οφείλω κάτι άλλο όπως δεν μου οφείλουν και αυτοί.


Αυτό δεν μπορούσα να αντιληφθώ και θύμωσα......

Εγώ αποφάσισα να βοηθήσω γιατί έτσι ένιωθα πως έπρεπε να κάνω. 

Δεν μου το ζήτησε κανείς ούτε μου χρωστάει κανείς τίποτα. 

Δεν μου χρωστάει κανείς τίποτα. 

Αυτό δεν μπορούσα να αντιληφθώ και ένιωσα πίκρα......

Γιατί ενδόμυχα περίμενα την αναγνώριση της βοήθειας που έχω προσφέρει.....

Μέγα λάθος.

Σ αυτό το μεγάλο ταξίδι λοιπόν που ξεκίνησα δεν είχα ποτέ πραγματικά απέναντι μου τους άλλους (όπως νόμιζα) παρά μόνον εμένα και τις λάθος παγιωμένες αντιλήψεις μου περί συμπεριφοράς και ανθρωπίνων σχέσεων.

Γιατί αφού με πλήγωσαν πολλάκις αποφάσισα να στήσω γύρω μου το τείχος του Βερολίνου για να προστατευτω. Και τα κατάφερα. Κατάφερα να εγκλωβιστω μόνη μου στα τείχη. 

Κι ενώ όλους τους κατανοούσα και είχα πάντα μια καλή δικαιολογία για τις πράξεις τους, μέσα μου δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω εμένα.....

Δεν είναι πως δεν παίρνω την ευθύνη θέλω να σου πω........με τις ισορροπίες έχω ένα θεματακι.... 

Τη μία στιγμή παίρνω την ευθύνη για την ταχύτητα περιστροφής της γης (που προφανώς δεν μου αναλογεί) και όταν το αντιλαμβάνομαι προσπαθώ να την δώσω πίσω......μαζί με την όποια δική μου.... 

Γιατί άραγε έχω μπει σε ένα φαύλο κύκλο συμπεριφορών που μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν;;;

Μα είναι απλό ...... γιατί δεν αλλάζω συμπεριφορά εγώ......

Και φυσικά δεν εννοώ να αρχίσω να βλέπω τους ανθρώπους ως δυνητικούς ψεύτες και εκμετταλευτές και στο τέλος να θυμώνω, όταν και εφόσον, επιβεβαιώνομαι (γιατί αυτό έκανα τον τελευταίο καιρό).

Γιατί δεν έμαθα να οδηγώ την δική μου άμαξα μόνη μου και τώρα μου φταίει ο ξένος άνθρωπος που την οδήγησε στα βράχια..... 

Αφού εγώ του την έδωσα..... 

Όταν ξεκίνησα  το ταξίδι δεν σου κρύβω πως έψαχνα την δικαίωση........ 

Γι αυτό και κέρδισα σε αντάλλαγμα την καχυποψία (και καλά να πάθω).......

Γιατί η δικαίωση εμπεριέχει ιδιοτέλεια.......και στη ζωή δεν θα έπρεπε να υπάρχει ιδιοτέλεια.....

Όσο προχωρούσε το ταξίδι, τόσο η ευγνωμοσύνη μου μεγάλωνε (όχι αμέσως) σταδιακά και μετά από αλλεπάλληλες εσωτερικές αναζητήσεις (και πολύ θυμό) .......για όλα αυτά που έμαθα και όλα αυτά που κέρδισα τόσα χρόνια στη θάλασσα........

Γιατί δεν έχει πια καμιά σημασία τι σκέφτονται και τι πράττουν οι άλλοι καθώς ........δεν ορίζεις κανέναν παρά μόνον εσένα......

Δεν οφείλεις να απολογείσαι για κανέναν και να κρίνεις κανέναν πάρα μόνον εσένα.... 

Οπότε θα δανειστώ μια φράση ενός ανθρώπου που εκτιμώ και σέβομαι : 
"Κάνε τις επιλογές με τις οποίες μπορείς να ζήσεις."

Στην Ιθάκη του ο καθένας θα φτάσει όταν και αν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και μόνον όταν καταφέρει να διδαχτεί αυτά που έπρεπε από το ταξίδι του ........

Σοφία Σπυροπούλου

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.