ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ευτυχία δεν είναι πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις ...

Tuesday, October 23, 2018
«Πώς μπορείς να είσαι ερωτευμένη με δυο ανθρώπους; Να σκέφτεσαι, να πονάς, να νοιάζεσαι, να υποφέρεις για δυο ψυχούλες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους…»

Είχε ρωτήσει τόσες φορές τον εαυτό της που είχε χάσει πλέον το μέτρημα. Για άλλη μια φορά ερχόταν σε σύγκρουση με τις σκέψεις της αλλά απαντήσεις δεν μπορούσε να βρει. 

Έρωτας /πάθος και έρωτας/σταθερότητα αλλά πάντα με κοινό παρανομαστή… τον έρωτα!! Εγκλωβισμένη καιρό τώρα στα θέλω του κορμιού και της καρδιάς τη, διχασμένη στο ποιο δρόμο να ακολουθήσει!


Ο ένας να συμπληρώνει τον άλλο σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι στο μυαλό της, και προσπαθώντας να προσδιορίσει τι είναι πιο δυνατό, προς τα πού γέρνει η ζυγαριά των συναισθημάτων της, να βραχυκυκλώνεται ακόμα περισσότερο! Ταλαντευόταν μεταξύ πόθου και έντασης, ηρεμίας και ευτυχισμένης ζωής!

Διπλή ζωή; Όχι, απλά παράλληλοι δρόμοι με δυο ανθρώπους που ο ένας γέμιζε ότι έλειπε από τον άλλο. Μυαλό σε εγρήγορση, παθιασμένες σκέψεις, ερωτικές προκλήσεις, ταχεία έκκριση αδρεναλίνης και μια καθημερινή σύγκρουση πάθους και λογικής. 

Από την άλλη ο ρομαντισμός σε όλο του το μεγαλείο, ένας συναισθηματικά γενναιόδωρος άντρας, με τρυφερότητα και ευαισθησίες.

Και προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες, δεχόταν την πραγματικότητά της αλληλοεξαρτώμενη από δύο έρωτες! Όσο δεν χρειάζεται να διαλέξει, παραμένει εθισμένη του πάθους της ανάμεσα τους. Μπορεί και να μη διαλέξει ποτέ…

Δεν μπορεί να τα λύνει όμως όλα ο χρόνος. Πρέπει να πάρει μια απόφαση γιατί η ασυνείδητη άρνηση του εαυτού της, πληγώνει στην ουσία την ίδια, πνίγεται μέσα στα ίδια της συναισθήματα και που ενώ τη μια στιγμή την κάνει απόλυτα ευτυχισμένη, από την άλλη την επαναφέρει στην πραγματικότητα του πρέπει να καταλήξει ποιόν θα αφήσει στην ζωή της…

“Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω ότι πρέπει να κολυμπήσω μέχρι την ακτή γιατί το νερό αρχίζει και παγώνει επικίνδυνα. Και αρχίζω να φοβάμαι.. Πώς μπορώ όμως να εφαρμόσω στην καρδιά μου μέτρα και σταθμά για το τι θα με κάνει ευτυχισμένη; Και αν δεν ρισκάρω, πώς ξέρω ότι δεν θα μετανιώσω για την φαινομενικά, καλή επιλογή που νόμιζα ότι έκανα”;

Ένας πολύ αγαπημένος μου ηθοποιός λέει ότι “Εάν είσαι ερωτευμένη με δυο ανθρώπους, διάλεξε τον δεύτερο, γιατί αν αγαπούσες πραγματικά τον πρώτο , δεν θα είχες ερωτευτεί τον δεύτερο”. Εγώ πάλι λέω ότι η αγάπη, δεν είναι ένα μονοπώλιο συναισθημάτων, ένα πρόγραμμα που πατάς το κουμπί και την εφαρμόζεις μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι μια πορεία μέσα στο χρόνο, μια διαδρομή πάρε δώσε, μέχρι να καταλήξει σε ότι ονειρεύεται ο καθένας μας στον μυαλό του, για το ιδανικό που κρατάει δίπλα του!

Και η απέναντι όχθη; Αυτοί οι δυο άντρες; Συνήθως δεν γνωρίζουν τίποτα, αλλά ακόμα και αν μάθουν, αφήνει χώρο εκείνος που είναι περισσότερο εγωιστής, εκείνος που η ανάγκη του, για συναισθηματική κάλυψη είναι μεγαλύτερη των συναισθηματικών του αναγκών!

Από την άλλη θα μπορούσε να μείνει μόνη της αλλά και πάλι, μια ζωή θα τη βασάνιζαν οι σκέψεις γιατί δεν επέλεξε…Και ναι, ίσως ακούγεται κάπως, ότι επιβάλλεται να επιλέξει, αλλά μεταξύ μας, πόσοι από σας δεν έχετε βρεθεί σε τέτοια θέση; Πόσοι από σας δεν υποχρεώσατε τον εαυτό σας να καταλήξει σε εκείνο που του εξασφάλιζε, σταθερότητα και ηρεμία;

Όπως και να ‘χει, τέτοιες καταστάσεις σού χαράζουν συνήθως τη ζωή. Και τότε συνειδητοποιείς, ανάλογα το τι θα διαλέξεις, αν νιώθεις ευτυχισμένη ή ευχαριστημένη. Να θυμάσαι όμως και αυτό που έγραψε ο Τολστόι :”ευτυχία δεν είναι πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις…”

Γράφει η Ιωάννα Τσαγκαράκη

themachine.gr