ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Τα πιόνια, όσο καλά και να μάθουν να παίζουν, παραμένουν πάντα πιόνια ...

Sunday, September 16, 2018
Δεδομένο ότι μου αρέσει να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω επενδύω σε ένθερμους ψεύτες που με περιτριγυρίζουν όλη την ημέρα και για να μην τους χαλάω την καρδιά κάνω ότι τους πιστεύω παίζοντας το παιχνίδι τους.

Τους αρέσει να παίζουνε σκάκι βλέπεις,μα αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι από μόνοι τους παίρνουν στο τέλος της παρτίδας την θέση τους μέσα στο κουτί μαζί με τους βασιλιάδες και έτσι αισθάνονται κάποιοι.


Τα πιόνια όμως όσο καλά και να παίζουνε το παιχνίδι τους όσο έξυπνα, πάλι πιόνια θα είναι.

Μαθαίνω κάθε φορά και κάτι καινούριο καθώς τους παρακολουθώ να προσπαθούν να υπερβούν τον εαυτό τους δείχνοντας κυρίαρχοι και πιστεύοντας ότι σε έχουν ξεγελάσει.

Το χαμόγελο και η υπεροψία τους μου φέρνει γέλια και ταλαντεύομαι στο να κρατηθώ να μην τους αποκαλύψω πόσο φθηνά είναι τα τεχνάσματα τους.

Σημαντικό θα ήταν να δούνε πόσο γελοίοι γίνονται με όλα αυτά που κάνουν χάνοντας και την λίγη αξιοπρέπεια που τους έχει απομείνει,μα η καμήλα ποτέ δεν κοιτάει την καμπούρα της.

Χρειάζεται κότσια για να μάθουν να εκτιμούν και να μην φέρονται φθηνά σε ανθρώπους που τους έχουν απλώσει το χέρι τους.

Είναι χαζομάρα από μέρους τους να απαξιώνουν της νοημοσύνης μου.

Το να κάνω την χαζή δεν σημαίνει ότι είμαι κιόλας.

Από την άλλη σκέφτομαι,πως αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους.

Αφού δυσκολεύονται να τα βρούνε μαζί του θα τα βρούνε με τους άλλους ανθρώπους;

Είναι αδύνατον τα παλεύεις με μέτριες καταστάσεις που το μόνο που έχουν να σου προσφέρουν είναι να σε χαλάνε και να σου ρίχνουν το επίπεδο και να αισθάνεσαι ένας σαν κι αυτούς.

Είναι αδύνατον να καταδέχεσαι να ασχοληθείς με ανθρώπους που όλη τους η ζωή είναι βασισμένη σε ένα ψέμα ή μάλλον θα έλεγα καλύτερα σε ένα παραμύθι πλασμένο μόνο γι αυτούς.

Τους αφήνεις να νομίζουν ότι σε έχουν εξαπατήσει και μόλις σπάσουν τα μούτρα τους κάθεσαι και τους ακούς με ψεύτικο ενδιαφέρον να απολογούνται δικαιολογώντας τις πράξεις τους.

Να θυμάστε ο χαμένος λυπάται πιο πολύ από τον εξαπατημένο.

Γράφει η Ιωάννα Δαμηλάτη