ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Χίλιες φορές να πέφτεις κάτω, παρά να πέφτεις έξω.

Monday, September 17, 2018
Όταν ήμουν μικρή, εκεί γύρω στην ηλικία των πέντε με οκτώ, θυμάμαι τον εαυτό μου, κυρίως τα καλοκαίρια, να φοράω τις κοντές φουστίτσες μου ή τα σορτσάκια μου και τα γόνατά μου να είναι γεμάτα πληγές.

Γόνατα γεμάτα αίματα που προσπαθούσαν να επουλωθούν, γόνατα γεμάτα σημάδια, γρατσουνιές. Ήταν που από πάντα ήμουν πνεύμα ανήσυχο.


Ήταν που από πάντα ήθελα να γνωρίσω όλον τον κόσμο σε μια μέρα. Ήταν τότε που τα μη και τα όχι των μεγαλύτερων φαντάζαν στα αυτιά μου σαν “πήγαινε κάν’ ντο!”

Τίποτα δεν με σταματούσε, τίποτα δεν στέκονταν εμπόδιο, τίποτα δεν με φρέναρε. Βλέπεις η περιέργεια και η διψά του καινούριου, είναι ίσως πιο δυνατά και από το ύψιστο αίσθημα της αυτοσυντήρησης.

Με τα γόνατα πληγωμένα λοιπόν, δεν με πείραζε ιδιαίτερα το αισθητικό κομμάτι, εξάλλου είχα την φωνή της γιαγιάς στ αυτιά μου, “μέχρι να παντρευτείς θα γιανει”. Οσο το ότι συνήθως, κτύπαγα στο ίδιο σημείο που είχα κτυπήσει, ακριβώς πάνω στην πληγή..

Τελικά είχα αρχίσει να πιστεύω, ότι το “εκεί που πονάς χτυπάς”, είναι αλήθεια, αλλά που να φανταστώ ως παιδί τότε ότι θα το συναντούσα πολλές φορές στην ζωή μου αργότερα!

Τα χρόνια πέρασαν, οι πληγές στα γόνατα κλείσανε, οι περισσότερες από εκείνες τουλάχιστον. 

Μια ,δυο μείναν με πείσμα να μου υπενθυμίζουν το ατίθασο του χαρακτήρα μου…

Μεγαλώνοντας λοιπόν, άρχισα να συνειδητοποιώ, ότι αυτές που πονάνε περισσότερο δεν είναι οι πληγές στο σώμα, αλλά οι πληγές στην ψυχή. Πληγές πολύτιμες, που επιτρέψαμε εμείς να πάρουμε, ως σημάδι εμπειρίας. 

Πληγές που μας άνοιξαν κάποιοι εσκεμμένα, γιατί από την αρχή μας πλησίασαν με αυτόν τον σκοπό , να μας πληγώσουν. 

Πληγές που ήρθαν στην ψυχή μας, γιατί πολύ απλά εμείς δεν προβλέψαμε σωστά, πέσαμε έξω.

Και έρχεται λοιπόν, μετά από χρόνια η στιγμή να αναρωτηθείς, τί πονάει τελικά περισσότερο να πέσεις κάτω ή να πέσεις έξω;;

Το να πέσεις κάτω, είναι κάτι που γίνονταν και θα γίνεται στην ζωή σου. Τότε μικρό παιδάκι, έπεφτες κάτω και έσκιζες γόνατα, ρούχα ,γέμιζες σημάδια. 

Τώρα ενήλικας πια όταν πέφτεις κάτω η πτώση σου είναι αναίμακτη, αλλά σίγουρα το ίδιο δυνατή.

Τα τραύματα είναι στον εγωισμό ,στην αξιοπρέπεια ,ίσως και στην αυτοεκτίμηση σου.

Το να πέφτεις έξω, είναι πλέον αυτό που σε πονάει περισσότερο.

Γιατί εκεί νιώθεις ότι δεν εκτίμησες σωστά, ότι σε ξεγέλασαν, ότι ζουσες στο ροζ συννεφάκι σου. Ίσως κλονίζονται τα όσα πίστευες για τους ανθρώπους, ίσως δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη σου σ αυτούς, ίσως να θέτεις και εσύ νέα όρια. 

Σε καμία περίπτωση μην κατηγορείς εσένα ή τους άλλους. Έτσι είναι η ζωή και το παιχνίδι παίζετε πάντα από δύο. 

Εξάλλου όπως λέει και μια ψυχή, δικοί σου καλεσμένοι ήταν, εσύ τους άνοιξες την πόρτα.

Είτε πέσεις όμως κάτω, είτε πέσεις έξω, ένα είναι το σίγουρο..

Οφείλεις στην εαυτό σου να σηκωθείς. Οφείλεις να τινάξεις τα ρούχα σου, από τα χώματα και τις λάσπες.

Οφείλεις να ξετσαλακωσεις την στραπατσαρισμένη σου αξιοπρέπεια και να προχωρήσεις μπροστά. 

Τίποτα δεν τελειώνει με ένα κτύπημα και οι αγώνες νοκ άουτ είναι μόνο για το ρινγκ.

Η ζωή σου δίνει πάντα μια νέα ευκαιρία, την ευκαιρία του αύριο!!

Εξάλλου έχουμε πει.. η ζωή, ξέρει!

Αφιερωμένο ...

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη