ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Η διαφορά του να είσαι αυθεντικός από το να είσαι τέλειος

Monday, September 3, 2018
Το τέλειο είναι κάτι το «άπιαστο», κι όμως κάποιοι καταφέρνουν να το αγγίξουν μόνο και μόνο με το να είναι αυθεντικοί, να είναι αυτοί που είναι. Το αυθεντικό μπορεί να γίνει το «τέλειο» και το ιδανικό για τον καθένα από εμάς.

Αυτοί οι δύο χαρακτηρισμοί μπορούν να υπάρξουν στο κέντρο ομόκεντρων κύκλων. Μπορούν να συνυπάρξουν σε μία παρουσία, να αποδοθούν σε μία φιγούρα. Όμως, υπάρχουν και αρκετές διάφορες. Με τον όρο «αυθεντικός» καταλήγουμε σε δύο τινά. Αρχικά, με αυτόν τον χαρακτηρισμό συνοδεύονται εντάσεις, ρωγμές, αλλά και αισθήματα ασφάλειας. Ότι όταν κάποιος είναι αληθινός και τον έχουμε δίπλα, μας εμπνέει την ασφάλεια που χρειαζόμαστε.


Καθετί αληθινό για τον καθένα από εμάς μπορεί να είναι τέλειο. Τέλειο γιατί ξέρουμε ότι η ειλικρίνεια θα διέπει τις σχέσεις μας. Θα υπάρχει η ασφάλεια εκείνου του ακέραιου χαρακτήρα και της γνησιότητας. Προτιμάμε την ειλικρίνεια, ασχέτως αν δεν μπορούμε να την δεχτούμε και να την παραδεχτούμε.

Η αλήθεια είναι ο συνδετικός κρίκος μας με άλλους ανθρώπους να τους αποδεχτούμε, να τους εμπιστευτούμε και να τους κρατήσουμε δίπλα μας. Εκείνες οι συζητήσεις που όλα βγαίνουν στη φόρα και δεν ακούμε πάντα εκείνο το πολυπόθητο και ανασφαλές «Nαι», αποδεικνύονται εποικοδομητικές σε βάθος χρόνου. Επομένως, το αντικειμενικά αυθεντικό μπορεί να ταυτιστεί με το υποκειμενικά τέλειο.

Εν αντιθέσει με το αντικειμενικά τέλειο που αλλάζει χρώμα στις περιστάσεις. Αλλάζει υπόσταση, ύφος, γνώμες και απόψεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, συναντάμε μία ποικιλομορφία αποκλινουσών απόψεων. Το τέλειο κρύβει κινδύνους. Το τέλειο μπορεί να αναπαρίσταται με τον συναισθηματικά τσιγκούνη τύπο, τον τέρμα ιδιοτελή και διπλωμάτη που κερδίζει αυτό που θέλει. Έχει στόχο να πάρει, όχι να δώσει. Είναι η φιγούρα που θέλει εκείνο το αντάλλαγμα, ως κινητήρια δύναμη για να ανταποδώσει κάτι στο ελάχιστο. Το τέλειο είναι το συμβατό και το εφαρμοστό που «κουμπώνει» σε κάθε φιγούρα και περίσταση.

Όλοι είμαστε διαφορετικοί, ακόμα και αν αποδεχόμαστε το διαφορετικό χαρακτηριστικό κάποιου, δεν μπορούμε εύκολα να συνυπάρξουμε μαζί του.

Θοδωρής Σωτηρόπουλος