ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Αν όλοι μάθουν να φεύγουν τότε ποιος θα μείνει να παλέψει για εκείνο το όνειρο;

Saturday, September 15, 2018
Θα με θυμηθείς όταν θα φτάσεις απέναντι από εκεί που δεν θα θέλεις, όταν θα συμβεί αυτό που δεν ονειρεύτηκες ποτέ.

Να μάθεις να αποχαιρετάς το όνειρο σου είναι μία αλήθεια γεμάτη από όμορφα ψέματα στο κύκλο της δικής σου ισορροπίας. 

Όλοι θέλουν να μείνουν και όλοι φεύγουν τελικά, όλοι θέλουν να νιώσουν και καίγονται από εγωισμό.


Περήφανα να φεύγεις από εκεί που δε χωράς αλλά τι γίνεται μετά όταν όλοι εκπαιδεύονται να φεύγουν… ποιος μένει να παλέψει για τα όνειρα του;

Αν όλοι μάθουν να φεύγουν τότε ποιος θα μείνει να προσπαθήσει, να διορθώσει, να συγχωρήσει, να συγχωρεθεί, ν΄αγαπήσει, ν΄αγαπηθεί; Η φυγή δεν ήταν ποτέ θαρραλέα, η πιο εύκολη λύση είναι η λήθη.

Και ποιο είναι το μάθημα τότε; Χαμένος χρόνος όλα; Στιγμές καταδικασμένες,αφού η ανάμνηση τους ίσως φέρει πόνο. Και ο εγωισμός στην πρώτη γραμμή,γιατί κάποιος κάποτε μας πλήγωσε και γίναμε καημένοι από ερωτευμένοι.

Και προτιμούμε να θάψουμε ένα ολόκληρο κομμάτι τις ζωής μας που μας διαμόρφωσε σ΄αυτό που είμαστε σήμερα-πιο μνησίκακοι και εγωιστές , για να προσκολληθούμε στον πόνο και τον θυμό. Πάμε λοιπόν από την αρχή… κι να κατανοήσουμε τα λάθη μας και συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και τον άλλο , μόνο τότε αξίζει να φύγεις φίλε μου… να πάρεις τα όλα σου και στο καλό, αφού πρώτα όμως φανερώσεις το πραγματικό σου εαυτό.

Μου κάνει εντύπωση πως τόσοι άνθρωποι ταυτίστηκαν με το μελοδραματικό “Να μάθεις να φεύγεις”.

Ακόμα κι εγώ, παθούσα η ίδια, δε συμφώνησα παρά ίσως σε δυο σημεία, από θύτης έγινα θύμα.

Κύκλους κάνεις άνθρωπε μου στο μικρόκοσμο σου, μπας και καταφέρεις να σε πείσεις ότι ξέρεις να μένεις τελικά.
Μπούρδες. 

Επειδή που πάντα έφευγες βρέθηκες εδώ. Επειδή δεν έχεις μάθει να μένεις, να συμπαθείς, να συμπάσχεις, να συμμετέχεις, να αποδέχεσαι και να κατανοείς. 

Επειδή είναι πιο εύκολο να φεύγεις όπου βρεις δυσκολία και να ψάχνεις μάταια αλλού αυτό που δε σου χαρίστηκε όπως επιθυμούσες και προτίμησες να μη κάνεις τίποτα για να το αποκτήσεις.

Όταν λοιπόν φεύγουμε, όσο κι αν μας πονάει ο αποχωρισμός, όμορφα συναισθήματα μας περιβάλλουν και εξαγνισμένοι βουτάμε σε μια καθαρότητα συναισθημάτων, επικοινωνώντας με εκείνους που η παρουσία τους μάς τυλίγει με εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αλήθεια, εντιμότητα.

Όταν αποχωρούμε με θάρρος από καταστάσεις, όπου μάταια επιμέναμε σε αυτές, ανασαίνουμε ελεύθερα γιατί διαπιστώνουμε ότι στην πραγματικότητα, εκείνο το οποίο αποχωριζόμαστε, είναι ο λάθος τρόπος με τον οποίο κοιτούσαμε επί χρόνια τον εαυτό μας. 

Αυτή η ματιά μας έστρεφε σε καταστάσεις που αντανακλούσαν τον παραμορφωτικό μας καθρέφτη. 

Οι υποβολές, οι προβολές και οι μεταθέσεις άλλων σε μας, έγιναν υλικά για να σμιλέψουμε κάτι ξένο προς εμάς, όπου όμως νομίζαμε πως ήταν αυθεντικό αντίγραφό μας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένα κακέκτυπο το οποίο προσπαθούσαμε να μιμηθούμε…κι έτσι δεν μάθαμε να μένουμε.

Και στην τελική, αν είναι να φύγεις, φύγε περήφανα, με το κεφάλι ψηλά και τις πληγές σου μάθημα, χωρίς να τρέχεις να ξεφύγεις από τις ίδιες σου τις επιλογές, ρίχνοντας στον άλλο την ευθύνη για τα δεινά σου.

Γιατί έτσι, το μόνο που θα μάθεις, είναι να φεύγεις και αυτό θα σου κοστίζει το χρόνο που δεν έμαθες να μένεις.

Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου

loveletters.gr