ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ποιος είπε πως ένα αληθινό χαμόγελο, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όλο;

Monday, September 17, 2018
Ποιος είπε πως δεν μπορεί ένα χαμόγελο να σου γαληνεψει ολόκληρο τον εσωτερικό σου κόσμο; Μεγάλο ψέμα!

Ξεκινάς τη μέρα σου, πίνεις τον καφέ σου, κοιτώντας παγερά αδιάφορα οτι έχουν αναρτήσει φίλοι και γνωστοί σε α τα social media. Το Facebook είναι ο βασικός κριτής των πάντων, βρέξει χιονίσει είναι πάντα εκεί να σου θυμίσει πως τούτος ο κόσμος πάει κάθε μέρα από το κακό στο χειρότερο.


Ιδεολογίες σκληρές και απόλυτες, λεξιλόγιο αν όχι προσβλητικό το ελάχιστο χυδαίο και κυρίως άνθρωποι που έχουν άποψη για όλα χωρίς να έχουν κάν τις σωστές βάσεις κ τις ανάλογες επιχειρηματολογιες.

Το Instagram δε, η μεγαλύτερη απόδειξη πως “λεφτά υπάρχουν”. Κάθε Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή όλοι στα μπουζούκια και το χρήμα να ρέει άφθονο όσο και τα ποτά για τους δήθεν καλοπερασακηδες. 

Και εκεί λοιπον όπως ετοιμάζεσαι για τη δουλειά αηδιασμένος, κατεβάζοντας τη τελευταία γουλιά καφέ για να ξυπνήσεις, κλείνεις όλα τα social μπας και ηρεμήσει το κεφάλι σου και ξεκινήσει λίγο πιο ομορφα η μέρα σου. “Δε θα αφήσω βλακειες να μου χαλάσουν τη μέρα μου” λες, και κλείνεις τη πόρτα του σπιτιού, περνώντας βαθιά ανάσα παρατηρώντας την ηλιόλουστη μέρα..

Στο δρόμο κίνηση, πανικός, ένα μόνιμο άγχος στα πρόσωπα όλων, μια έντονη δυσαρέσκεια για τη ζωή, εσύ έχεις βάλει τη μουσική σου κ χαζογελας.  Σε κοιτούν περίεργα στο δρόμο, “Τι έπαθε; γιατί γελάει; ερωτευμένη θα είναι!”, ακούς και γελάς περισσότερο γιατί απλά κανείς δεν έχει μάθει ότι δε χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να γελάς.

Ίσως και να σαι χαζο ας πούμε, δεν τους περνάει καν από το μυαλό. Έλα Χριστέ και Παναγιά! 

Αυτή η πιθανότητα δε σας περνάει καν από το νου δηλαδή; Κι εδώ γελάμε… Όχι δε χρειάζεται να είσαι για να χαμογελάς.

Φτάνοντας στη δουλειά, σοκ. 

Κοντοστεκομαι και προσπαθω να μην αντιδράσω καθόλου με οποιονδήποτε τρόπο μη τυχόν και όντως νομίζουν ότι ειμαι καθυστερημένο. Αυτό ήταν, απλά είδα το πιο όμορφο και λαμπερό χαμόγελο της ζωής μου.

Ένας άνθρωπος εντελώς αγνώστος χαμογελούσε με τόσο πάθος τέτοια ένταση και τα μάτια του ακτινοβολουσαν ταυτόχρονα.

Κόλλησα τόσο άσχημα που καθόμουν και κοιτούσα. 

Μου δώσε τόση μεγάλη χαρά και ξαφνικά η μέρα μου απόκτησε νόημα από το πουθενά.

Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη τέτοιοι άνθρωποι που χαμογελανε με τη ψυχή τους, με όλο τους το είναι και είναι τόσο μεταδοτικό αυτό που όσο χάλια και να είναι κάποιος γιατρευεται σε κλάσματα δευτερολεπτων.

Αυτόν τον άνθρωπο όσες φορές τον έχω ξαναδεί έκτοτε είναι απαράλλαχτος! 

Με ένα μόνιμο στολισμένο χαμόγελο στα χείλη… Κι εγω χάνομαι, κάθε φορά, χάνομαι σε αυτή τη θάλασσα με έναν τόσο μεγάλο ήλιο να λάμπει και να με κάνει να νιώθω τόσο χαρούμενη και γαλήνια.

Χαμογελα κόσμε, με όλη τη δύναμη της ψυχής σου,  είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου και σε όσους σε βλέπουν καθημερινά! 

Η ζωή είναι ένα συνεχές ταξίδι κι αξίζει να τη ζήσουμε όσο πιο έντονα όσο πιο ευχάριστα μπορούμε κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, με ανοιχτό μυαλό, μεγάλη καρδιά, αγκαλιά κι ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη! 

Όταν έχεις αυτά είσαι πλήρης,  εισαι ευτυχισμένος!

Γράφει η Ειρήνη Στεφανοπούλου