ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Μην περιμένεις να βρεις έτοιμο το δρόμο σου, άνοιξέ τον εσύ!

Tuesday, September 11, 2018
«Είτε θα βρω έναν δρόμο, είτε θα ανοίξω έναν». Αννίβας, Καρχηδόνιος στρατηλάτης 247πΧ- 183πΧ

Ιδιοφυής προσωπικότητα, κατάφερε να κάνει το ακατόρθωτο για την εποχή του: να πιάσει μια ωραία πρωία τους Ρωμαίους με τα εσώρουχα κατεβασμένα, εν μέσω δικαίου ύπνου. 

Ο Αννίβας γράφτηκε στην ιστορία για την στρατιωτική ευφυία του, περισσότερο δε, γιατί υπήρξε ένας επίμονος μπάσταρδος που δεν το έβαζε ποτέ κάτω, ότι εμπόδιο και να του έστηνε η μοίρα μπροστά του.


Ενώ γράφω φορτσάτη για τον Καρχηδόνιο, ακούω στο βάθος του μυαλού μου τη φωνή της αρχισυντακτριάς μου να μουρμουρίζει:

«Ήμαρτον χρυσή μου, Ιούλιο μήνα! (ούτε αυτό) το κείμενο έχει σεξ και μελόδραμα.»

Κατά βάθος όμως της αρέσει που τα γραπτά μου είναι άκρως πορνογραφικά με έμμεσο τρόπο..

Διότι, αυτό είναι ξεκάθαρα ένα κείμενο άκρως πορνογραφικό. Διηγείται πως η ζωή με πολύ άγριες διαθέσεις επιτίθεται στον καθένα μας με μια ερωτική διάθεση brutal και πως εμείς το ζούμε όλο αυτό σαν ένα βαρύ, ατέλειωτο μελόδραμα.

Γι’ αυτό και χωρίς σχεδόν καμία εξαίρεση, εξάγονται αυτόματα μόλις αρχίσει να πέφτει το πολύ ξύλο, τα εξής δύο μοιραία συμπεράσματα εντός του ανθρώπινου εγκεφάλου :

– Γιατί να συμβαίνουν όλα σ’ εμένα;
-Καταστράφηκα, δε θα συνέλθω ποτέ απ’ αυτό που συνέβη.

Μα τα γένια του Διός!

Καμιά φορά “λέω ν’ αλλάξω ουρανό, μα δεν υπάρχουν δρόμοι”, στέκομαι εν μέσω τυφώνα και τραγουδάω με θράσος.

Τότε, το μόνο που ξέρω είναι:

-ότι πονάω.
-ότι πιθανότατα θα φάω κι άλλες γρήγορες.
-ότι δε ξέρω πότε θα τελειώσει όλο αυτό κι όταν θα τελειώσει, πως θα είναι η μούρη μου, η ζωή μου, ο τρόπος σκέψης μου.

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο αδέλφια, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και κλαίμε γοερά πεσμένοι στο πάτωμα, βαστώντας αγκαλιά το αγαπημένο μας αρκουδάκι που μυρίζει καμένη ζάχαρη και κανέλα.

Κι ο Αννίβας το έκανε αυτό την ώρα που η ζωή δοκίμαζε πάνω του όλο το ρεπερτόριο του Κάμα Σούτρα. 

Είμαι απολύτως σίγουρη, πως κι αυτός κρατούσε το λούτρινό του αγκαλιά και σπάραζε στο κλάμα, τρώγοντας ένα κουβά παρφέ σοκολάτα της Τούλας (προσοχή, το κείμενο περιέχει τοποθέτηση προϊόντος).

Αλλά!

Υπάρχει κι εκείνο το αλλά…

Αφού ξεμυξιαστούμε πάνω στο λούτρινο και τελειώσει κι ο κουβάς με το παρφέ και ξεσπάσουμε για την αδικία που μας έγινε, αλλάζουμε τις βρεγμένες πάνες, φοράμε τακούνι 12ποντο και νύχι katana (οι άντρες απλώς λίγο τζελ στο μαλλί κι είστε έτοιμοι) και το πάμε πάλι από την αρχή με πείσμα.

Είναι εύκολο; Όχι! Αντίθετα, είναι πολύ δύσκολο.

Γιατί; Γιατί η δυστυχία είναι πάντοτε τόσο βολική…

Προπάντων γιατί οι άλλοι τρέχουν να σε σώσουν, να σε βοηθήσουν, να σου μιλήσουν έστω.. Είναι παρηγορητικό την ώρα που βάλλεσαι να υπάρχει κάποιος να σε στηρίξει.  Έστω κι ένας. 

Επίσης οι άλλοι μπορούν να χρησιμεύσουν κι ως θύματα που θα τους φορτώσουμε τα λάθη μας απάνω στα δικά τους και να βγούμε εμείς λάδι. Όχι ότι αυτή η πρακτική θα μας λύσει τα προβλήματα. Αντίθετα, θα μας ρίξει στην απομόνωση και σε αδιέξοδο.

Το ζητούμενο δεν είναι ποτέ ν’ αποδώσεις ευθύνη σε κάποιον άλλον εκτός από σένα αλλά να καταφέρεις να σηκωθείς το συντομότερο δυνατόν. Προπάντων, ν’ ανοίξεις το δρόμο σου.

Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν πεσμένοι και κλινικά νεκροί για τόσο πολύ καιρό ή συχνά για όλη τους τη ζωή; Εδώ είναι το σημείο που θα σας κάνει έξαλλους αδέλφια, αλλά είναι το κλειδί της ιστορίας: 

Κανείς μας δεν αναρωτιέται ποτέ ποια ήταν τα λάθη του. Διότι εάν βρεις το λάθος, ανεβαίνεις στην πιο πάνω πίστα. Αν διορθώσεις το λάθος, τότε success! & game over.

Φυσικά, τα λάθη δε διορθώνονται ποτέ με το μαγικό ραβδί.  Είναι μεγάλος ο αγώνας για να εξαλειφθούν τα λάθη του πυρήνα της ψυχής.  Αυτό είναι το έργο, το ψιλό κέντημα του κάθε ανθρώπου.

Παρατηρήστε ποιοι θα σταθούν δίπλα σας σ’ αυτόν τον αγώνα με αγάπη, χαμόγελο και υπομονή. Ποιοι πιστεύουν σ’ εσάς και ποιοι σας εκτιμούν. 

Ποιοι έχουν χώρο στην καρδιά τους για σας και ποιοι σας κατακρίνουν και σας καταδικάζουν μόνον. 

Απομακρυνθείτε από όσους δεν σας αγαπούν και κάντε ότι έκανε ο Αννίβας: Όπου δεν υπάρχει δρόμος, ανοίξτε έναν, βαδίστε σ’ αυτόν με όσους σας στηρίζουν και κουνήστε το μαντήλι σ’ αυτούς που σας απογοήτευσαν.

Όσο πιο έντιμος είναι ο αγώνας σας, τόσο πιο ωραίος ο προορισμός που θα φτάσετε.

Και μην την πατήσετε σαν τον Αννίβα: Όταν επιτέλους νικήσετε, εκμεταλλευτείτε τη νίκη. Μια νίκη από μόνη της, δεν υπήρξε ποτέ μια καθαρή επιτυχία.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη