ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ακόμα και σε έναν κόσμο τόσο ρηχό, εγώ έμαθα να κολυμπάω!

Thursday, September 13, 2018
Αβάσταχτο ήταν. Αβάσταχτο.

Να ξεχάσεις, να προχωρήσεις, να θυμηθείς.

Πέρασε καιρός. Κι εγώ μαζί πολλά, πάρα πολλά πέρασα. Μεγάλωσα και σαν λιγάκι να ωρίμασα.


Θυμάμαι να ξέρεις, σαν τώρα θυμάμαι την κουβέντα σου εκείνο το πρωί “Όσα το κυνηγάς τόσο θα φεύγει” κι εγώ μικρή ήμουν τότε και δεν το κατάλαβα. Χρόνια όμως, πολλά μετά, βλέπω πως τα λόγια σου πράξη έγιναν. 

Ότι κυνήγησα έφυγε κι όσο με κυνηγούν μακριά τρέχω να βγάλω τη θηλιά από το λαιμό.

Να συμπαθήσω, να κατανοήσω, να ανεχτώ ανθρώπους με το στανιό.

Υπομονή, έκανα και κάνω υπομονή. Καταπίνω το σάλιο μου με δυσκολία, θα το υπομείνω και αυτό.
Δοκιμασίες, πολλές δοκιμασίες.

Αναρωτιέμαι ακόμη κι αν είμαι τόσο μικρή, αλλά για κάποιους ίσως άμυαλη, πως γίνεται να έχω ζήσει τόσα πολλά. Πως γίνεται τόσο γερό στομάχι να έχω για να αντέχω;

Με εκπαίδευσαν. 

Χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα. Κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο. Ήθελα να τα παρατήσω. Δεν με άφησαν. 

Θυμάμαι τις φωνές που μου έβαζαν και πως μου ταρακουνούσαν το κεφάλι. «Όχι πουτάνα δεν θα λυγήσεις» αυτό μου έλεγαν, ούρλιαζαν. Τώρα ξέρω γιατί.

Δεν λυπήθηκα ποτέ κανέναν. 

Ούτε και τώρα τους λυπάμαι. Εμένα δεν με λυπήθηκε κανείς. Δεν με προστάτεψε κανείς. Με πέταξαν στα βαθιά και κολύμπησα. Ήταν αλλιώς όμως τότε.

Έχω αλλάξει πολύ από τότε. Δύσκολα ενθουσιάζομαι, δύσκολα αφήνομαι, δύσκολα εμπιστεύομαι. 

Δεν φοβάμαι. Δεν είναι φόβος. Κάτι άλλο είναι. Απλώς τίποτα δεν με εκπλήσσει πια κι όλα τα περιμένω. 

Σήμερα, αύριο, σε ένα χρόνο, κάποτε θα έρθουν. Ότι κι αν είναι, ότι κι αν μου προστάζει η μοίρα.

Ξέρεις όμως τι με ρίχνει πιο πολύ, η απραξία, η αδράνεια κι από μέσα μου πολλές φορές λέω πως γίνεται σε έναν κόσμο τόσο ρηχό εγώ να κολυμπήσω. 

Αλλά προσπαθώ, ακόμη κι από το τίποτα που παίρνω προσπαθώ να πιαστώ. Και το λίγο πολλές φορές πολύ είναι κι ανεκτίμητο.

Γράφει η Kate Hilverost