ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Έμαθαν οι άνθρωποι να συστήνονται πάνω στα κρεβάτια, χωρίς καν να γνωρίζονται

Monday, September 17, 2018
Γνωριζόμαστε;

Παρόλο που επιδιώκεις να με κερδίσεις, μου είσαι εντελώς άγνωστος.

Πως όχι;

Μπορεί να ξέρω τ’ όνομά σου κι άλλα πολλά για σένα, μα μου διαφεύγουν τα ουσιώδη.

Να, δες!

Δε ξέρω κάν τι σου άρεσε να τρως στο σπίτι της γιαγιάς σου τα Σαββατοκύριακα, όταν ήσουν παιδί.


Ούτε αν κάθε πρωί πίνεις καφέ σκέτο ή τρως πρωινό.

Δε ξέρω από ποια πλευρά του κρεβατιού κοιμάσαι.

Αριστερά ή δεξιά, αλήθεια;

Αυτό το γενναιόδωρο πρόσωπο που μου δείχνεις, είναι πραγματικό ή το κατασκεύασες για να με προσελκύσεις;

Το άρωμα που φοράς, είναι ελκυστικό, όμως γιατί διάλεξες αυτό ανάμεσα σε τόσα άλλα;

Όσα διηγείσαι ως ιστορία της ζωής σου, πόσο αληθινά είναι; 

Πόσο καλά τα έκοψες και τα έραψες για να ταιριάξουν στα γούστα που μάντεψες ότι έχω;

Ποιο είναι το κρυφό σου όνειρο;

Τι θες να γίνεις όταν ανακαλύψεις κάποτε ποιος στ’ αλήθεια είσαι;

Γιατί θέλεις να διακριθείς, πως χρησιμοποιείς τα χρήματα που έχεις και πως χειρίζεσαι τη δύναμή σου;

Τις νύχτες που δεν κοιμάσαι, τι σκέφτεσαι; Ποιο όνειρο παιδικό σε στοιχειώνει; Ποιος φόβος σε παραλύει;

Εάν μπορούσες να ήσουν για μια μέρα θεός, τι θα έκανες;

Με πόσες γυναίκες κοιμήθηκες έως τώρα στη ζωή σου;

Πόσες από αυτές αγάπησες;

Με τις υπόλοιπες τι έψαχνες να βρεις άραγε;

Γιατί γεννήθηκες; Τι ήρθες να κάνεις εδώ κάτω;

Ποιά τραγούδια γεμίζουν ξέχειλο το ποτήρι σου;

Ποιά σε βυθίζουν στη σιωπή;

Όταν πέφτουν τ’ αστέρια τις νύχτες του Αυγούστου, ποια ευχή λες φωναχτά μέσα σου;

Ποιο είναι το αληθινό σου όνομα;

Βλέπεις λοιπόν, δε ξέρω για σένα τίποτα σημαντικό.

Κι εσύ για μένα, μόνο να μαντέψεις μπορείς.

Κι η μαντεψιά σου αυτή μπορεί ν’ απαντηθεί μόνον απ’ τους πόθους σου, αφού ούτε κι εσύ με γνωρίζεις.

Ωστόσο, μ’ επιδιώκεις.

Ίσως από ένστικτο.

Όμως, όπως όλοι, ξεκινάς κι εσύ ανάποδα.

Γιατί οι άνθρωποι έμαθαν να συστήνονται πάνω στα κρεβάτια, χωρίς καν να γνωρίζονται.

Κι ύστερα να χωρίζουν απότομα, πίσω από μακρόσυρτες, διφορούμενες σιωπές.

Πως όταν χτίζεις παλάτια στην άμμο, τα παίρνει το κύμα.

Να, κοίταξε γύρω σου, δες: 

Ολιγόλεπτες συναντήσεις, βιαστικές, ενθουσιώδεις απόπειρες, μήπως κι επουλωθεί σ’ ένα μισάωρο η ατέλειωτη, πικρή μοναξιά.

Μ’ επιδιώκεις ...

Μα ...

Είμαι το δάσος, όχι το δέντρο ...

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη

loveletters.gr