ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Μισά συναισθήματα, μισές αλήθειες, μισή ζωή..

Friday, September 14, 2018
Το άλλο μισό.

Αυτό δεν ψάχνουμε εναγωνίως όλοι;

Ή σχεδόν όλοι!

Ποιος όμως είναι αυτός πια πιστεύει σε “μισά”;

Μήπως είναι και ένας από τους λόγους που δεν νιώθουμε να ολοκληρωνόμαστε ως άνθρωποι ποτέ;


Που πάντα ψαχνόμαστε; Που τίποτα δεν μας καλύπτει;

Προσωπικά, ότι έχει να κάνει με “μισό” και “μισά” με κάνει να προβληματίζομαι.

Ίσως γιατί η ζωή μας παραγέμισε με μισά και για αυτό και έχει χάσει τα ουσιώδη.

Μισά συναισθήματα, μισές αλήθειες , μισά ναι και όχι, μισές δουλειές, μισοί σύντροφοι και φίλοι.

Και κάπως έτσι έχουμε χάσει τα ολόκληρα και καθαρά.

Περιμένοντας να τα ‘”ολοκληρώσουν ” άλλοι.

Να τα συμπληρώσουν εκείνοι για να γίνουν όπως θα έπρεπε .

Σωστά; Όχι; Περίπου;

Λάθός! Και μάλιστα τραγικό.

Δεν υπάρχουν “μίσοι άνθρωποι”.

Όλοι γεννηθήκαμε ολόκληροι και ολοκληρωμένοι .Με ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα.

Μόνο που κάπου στο δρόμο χάσαμε τη διαδρομή και τον προορισμό.

Μπερδέψαμε τις έννοιες και τις προσαρμόσαμε στο πως μας “βολεύει ” καλύτερα για να καλύψουμε φόβους , ανεπάρκειες και απωθημένα.

Που καταλήξαμε; Από ανάγκγη της συντροφικότητας , στην απόλυτη μοναξιά .

Είτε είμαστε με φίλους, είτε σε σχέση, στην ουσία , πάλι μόνοι νιώθουμε .

Γιατί;

Γιατί επιλέξαμε πια να μην νιώθουμε , αλλά να βολευόμαστε απλά.

Έτσι μας είναι πολύ εύκολο να προχωρήσουμε παρακάτω , από το να μείνουμε σε κάτι και να “δυσκολευτούμε ” , μαχόμενοι για αυτό ;

Μισοι άνθρωποι καταντήσαμε , που θέλουν τα” όλοκληρα ” δίχως κόπο και δίχως να τα παρέχουν . Και δεν αναφέρομαι σε ύλικα αλλά σε συναισθηματικά “ολόκληρα “.

Ξέρουμε τι θέλουμε;

Κατανοούμε τι κάνουμε;

Θέλουμε την αλλαγή και τον ερχομό “σπανίων” πραγμάτων από που;

Από το πουθενά; και από το τίποτα που θέλουμε να δώσουμε ;

Γιατί για να τα έχεις όλα , να τα ζητάς , να τα “απαιτείς”, πρέπει το λιγότερο να τα παρέχεις και να το ρισκάρεις , γιατί και πάλι σίγουρο δεν είναι ότι θα βρείς αναταπόκριση.

Αν θέλεις αλλαγές λοιπόν, πήγαινε στον καθρέφτη σου πρώτα .

Από εμάς ξεκινούν όλα.

Γράφει η Ελένη Τσακίρη