ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Τελικά τι ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός;

Friday, August 17, 2018
Ως πότε θα τραβάμε ένα σχοινί από εδώ ή από εκεί, ρίχνοντας λάδι σε έναν κοινωνικό και ταυτόχρονα εσωτερικό "διχασμό";

Πολλοί άνθρωποι ψάχνουν την ευτυχία στα λεφτά. Στον πλούτο κάθε μορφής, στα υλικά αγαθά, στη συσσώρευση κάθε λογής...

Άλλοι πάλι θέλουν λίγα και καλά, θέλουν την ησυχία τους, να μην ξοδεύονται στα πολλά, στις πολλές συναναστροφές, "στην πολλή συνάφεια του κόσμου, τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες"...


Είναι όμως απαραίτητα κάτι καλύτερο και κάτι χειρότερο; Και το "καλό" ή το "σωστό", είναι άραγε το ίδιο για όλους;

Μοιάζει σαν μία διαμάχη, άλλοτε με πιο ήπια κι άλλοτε με πιο άγρια χαρακτηριστικά. Παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση -αιώνες τώρα- έναν αγώνα αγωνιώδη, ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσότητα. Ένα μπρα-ντε-φερ, μια τιτανομαχία μεταξύ του ποιοτικού και του ποσοτικού.

Τελικά τι ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός;

Οι φίλαθλοι, άλλοτε μάζες "άθλιες", κρεμασμένες σαν τσαμπιά ο ένας πάνω στον άλλον κι άλλοτε "συμμορφωμένες", μ' ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, μάλλον δυσανάλογα μοιρασμένοι -αν και σαφώς περισσότεροι με την ποσότητα (κάποτε ήταν "κρυφοποιοτικοί", τώρα απελευθερώθηκαν, πέταξαν τις μάσκες -δεν τους αδικώ…)- φωνάζουν εκατέρωθεν τα συνθήματά τους:

- ''Ουκ εν τω πολλώ το ευ'', οι μεν -πιο "φιλοσοφημένοι"...

- ''Δώσε και 'μένα μπάρμπα'', οι δε -πιο "λαϊκοί"...

Το δικό μας ερώτημα ωστόσο είναι άλλο: Ως πότε θα εξακολουθούμε να τραβάμε ένα σχοινί από εδώ ή από εκεί, ρίχνοντας λάδι σε έναν κοινωνικό και ταυτόχρονα εσωτερικό, προσωπικό "διχασμό";

Στην ευθεία, στη σύγκλιση δεν είναι πάντοτε η λύση; Όχι στους παράλληλους δρόμους που δεν τέμνονται...

Στην ευθεία, στη σύγκλιση δεν είναι πάντοτε η λύση; Όχι στους παράλληλους δρόμους που δεν τέμνονται...

Μήπως κι εδώ θα μπορούσε η λύση του όλου δράματος να είναι η σύνθεση, η συμπόρευση, η συνύπαρξη; Αντί να είναι δηλαδή η λογική του "ή το ένα ή το άλλο", γιατί να μην είναι η λογική του "και το ένα και το άλλο"; Γιατί πρέπει συνεχώς να διαλέγουμε; 

Γιατί πρέπει να διχάζουμε εαυτόν και αλλήλους; 

Γιατί να μην μπορούμε απενοχοποιημένα να χαρούμε και τη δόξα και το χρήμα, αλλά και τη φτώχεια και την "ερημιά";

Τελικά, τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός...;