ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Παιδιά ... Αυτός ο υγρός χρυσός ...

Monday, August 13, 2018
Παιδιά.Το πιο ζωτικό κομμάτι μιας οικογένειας, μιας κοινωνίας , ενός έθνους, ακόμα και του πλανήτη ολόκληρου.

Λέγοντας παιδιά εννοούμε αυτές τις φρέσκες, δροσερές ψυχούλες για των οποίων την εξέλιξη είμαστε όλοι υπεύθυνοι.Τα παιδιά είναι η δημιουργία η ίδια, η εξέλιξη, η ζωή ... το μέλλον. 

Είναι ένας μικρός θησαυρός.Υγρός χρυσός που έχουμε την υποχρέωση να τον κάνουμε να λάμψει.Να του δώσουμε μορφή και να του δείξουμε το μονοπάτι στο οποίο μέσα πρέπει να βαδίσει.

Ότι έμψυχο κινείται γύρω μας, κάποτε ήτανε παιδί.Κοίτα γύρω σου.Η φωλιά του μίσους κάποτε ήτανε παιδί.Το σπίτι του φθόνου κάποτε ήτανε παιδί.Η φωνή της αδικίας κάποτε ήτανε παιδί.

Κάποτε όλα αυτά ήτανε ένα λευκό χαρτί, που στην πορεία αντί να γεμίσει ζωγραφιές και χρώματα γέμισε μουτζούρες και λάσπες.Δεν φταίει το χαρτί.Ούτε ο άνεμος που το φύσηξε προς τα χέρια κάποιων.Φταίνε τα χέρια.Πολλές φορές και τα στόματα.


Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν και να εξελίσσονται μέσα σε ένα πλήρως προστατευμένο και γερά δομημένο χώρο.Τα θεμέλια αυτού του χώρου πρέπει είναι οι αξίες.Και τα τείχη οι γονείς τους.

Οι τοίχοι του χώρου αυτού πρέπει να είναι αγωγοί θετικής ενέργειας και φωτός.Να έλκουν την αρετή, την καθαρότητα του λόγου και του πνεύματος , την απλότητα, την ποιότητα, την αγάπη, την σεμνότητα, την ταπεινότητα, την γαλήνη και την ηρεμία.

Για να συμβεί όμως αυτό οι δύο τοίχοι πρέπει να λειτουργούν ως ένας. Ενωμένοι. Αχώριστοι. Δυνατοί. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να απορροφήσουν τους κραδασμούς και να κρατήσουν το εσωτερικό του χώρου ασφαλές, πεντακάθαρο και υγείες. 

Όπως το ίδιο πρέπει να συμβεί αναφορικά με την επιλογή του τοίχου και εν συνεχεία την ανοικοδόμηση του χώρου,η οποία πρέπει να γίνει με αργά και σταθερά βήματα.Να πέσουν γερά θεμέλια τα οποία πρέπει να γίνουν ένα με τους τοίχους.Έστω και εαν αυτό γίνει αργά, φτάνει να γίνει ΣΩΣΤΑ.

Πρέπει να βρέχει αγάπη από παντού.Να λούζει τους τοίχους και να ποτίζει τα θεμέλια. Η ανιδιοτελής αγάπη πρέπει να συνδέει το ζευγάρι.Η αγάπη πρέπει να συνδέει κάθε τι έμψυχο μέσα στον χώρο.Η αγάπη πρέπει να είναι αυτή που θα υπερκαλύπτει τα πάντα. Πάθη,λάθη,εγωισμούς,μίση και οτιδήποτε τοξικό παρεισφρήσει στον χώρο.

Η ανιδιοτελής αγάπη είναι αυτή η συγκολλητική ουσία που μπορεί να κρατήσει τους τοίχους ενωμένους για πάντα.Η επιλογή αυτή του τοίχου λοιπόν πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά.Είναι πολύ σημαντική η επιλογή αυτή.Αυτός ο τοίχος πρέπει να είναι εκεί για πάντα.Να είναι γερός.Να μπορεί να σταθεί.Να μην αφήσει ποτέ οτιδήποτε τοξικό να περάσει στο εσωτερικό του χώρου.

Ίσως όλα τα παραπάνω σχετικά με τον χώρο, τους τοίχους και τα παιδιά να ακούγονται σαν κάτι αποστειρωμένο. Δεν είναι όμως, και ο λόγος είναι απλός. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του προστατευμένου και του αποστειρωμένου χώρου. 

Τα παιδιά πρέπει να είναι '' ελεύθερα '' διαμορφώνοντάς μόνα τους τις προσωπικότητες τους.Οι γονείς οφείλουν να τους δώσουν τα υλικά και απλά να τους δείξουν το δρόμο. 

Το ίδιο θα κάνω εγώ με τα δικά μου παιδιά.

Δεν με νοιάζει εάν πέσουν γιατί θα τα έχω μάθει να σηκώνονται και να παλεύουν. Δεν με νοιάζει εάν δακρύσουν γιατί θα τα έχω μάθει να νιώθουν και να είναι άνθρωποι.Δεν με νοιάζει τι θα επιλέξουν να κάνουν στην επαγγελματική τους πορεία, γιατί θα ήθελα να είναι επιτυχημένα.

Και για να είναι επιτυχημένος ένας άνθρωπος πρέπει να κάνει αυτό που θέλει, αυτό που τον εκφράζει, αυτό που βγαίνει πηγαία από μέσα του.Όταν οι γονείς σπείρουν αξίες στα κεφαλάκια τους, μετά από χρόνια τα παιδιά θα θερίσουν καρπούς εξαιρετικής ποιότητας.