ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Ο βράχος του Σίσυφου

Tuesday, August 28, 2018
Κάθισα κάποια στιγμή να διαβάσω διάφορους ελληνικούς μύθους. Είναι λέει διδακτικοί άρα λέω ας διδαχθώ λίγο από την αρχαία Ελλάδα. Ο αγαπημένος μου; Ο μύθος του Σίσυφου.

Λέει: κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ο βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας Σίσυφος είχε καταδικαστεί από τους θεούς να κυλά ασταμάτητα ένα βράχο στην κορφή ενός βουνού, από όπου όμως, λίγο πριν φτάσει στην κορυφή,  συνεχώς, η τεράστια αυτή πέτρα κατρακυλούσε στη βάση της.


Σκέφτηκαν πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία από την ανώφελη και μάταιη εργασία... Από την εμπλοκή σε ένα αέναο τίποτα... Από τη ματαιότητα...

Σκέφτηκα με τρόμο σχεδόν  πως το μαρτύριο του Σίσυφου που στην αρχή μου φάνηκε χωρίς προφανή σχέση με όλους τους ανθρώπους, απηχεί την ιστορία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.

Πριν τη γέννησή μας είμαστε ένα τίποτα και με το θάνατό μας γινόμαστε και πάλι ένα τίποτα. Πράγματι, φαίνεται δύσκολο να ξεφύγει κανείς από αυτό τον κύκλο του τίποτα.

Όμως αυτό που με έτρωγε εμένα είναι τι θέλει να πει τελικά; Ποιο είναι το δίδαγμα; Πολύ μίζερο και καταθλιπτικό αυτό το τίποτα. Εκείνο που με προβλημάτισε ακόμα περισσότερο όμως είναι ότι ο Σίσυφος στο μύθο ήταν “τέρας” εξυπνάδας. Κατάφερε να κερδίσει το"Θάνατο". Άρα λοιπόν αφού έχουμε βγάλει το συμπέρασμα ότι μας αφορά όλο αυτό, διδασκόμαστε πως η εξυπνάδα ίσως δεν φτάνει για να την βγάλεις "καθαρή". Αντίθετα από ότι είδαμε τον οδήγησε στην χειρότερη δυνατή έκδοση της ματαιότητας.

Μπαίνοντας έντονα σε αυτή τη αίσθηση προσπάθησα να νιώσω Σίσυφος για λίγο και να δω τι επιλογές έχω και λέω ας βρω μετά την αναλογία που θα έχει με την δική μου τωρινή πραγματικότητα.

-Πάω ξανά και ξανά το βράχο επάνω. Αποτέλεσμα: τις πρώτες φορές διαμαρτύρομαι, μετά το αποδέχομαι και αποφασίζω να παίξω το παιχνίδι όπως μου το υπαγόρευσαν. Έτσι αποκτάω μια παρατήρηση πιο έντονη και πιο οξεία κάθε φορά με την οποία καταφέρνω και κάνω την άνοδο μου πιο εύκολη και πιο ευχάριστη κιόλας. Βλέπω τις "κακοτοπιές" και αποφεύγω τις λακούβες. Μετά αρχίζω να παρατηρώ τα λουλούδια που συναντάω και λίγο αργότερα βλέπω και ακούω και τα πουλάκια που κελαηδούν. 

Απολαμβάνω τον ήλιο, τη βροχή, το χιόνι. Ίσως ανυπομονώ κάποιες φορές να περάσω ξανά από κάποιο συγκεκριμένο σημείο να συναντήσω κάποιον ή κάποια ή θα δω ένα δέντρο ή ένα λουλούδι. 

Μέχρι εδώ έχω ήδη κάνει κάποια σημαντικά βήματα. Γιατί εγώ όμως νιώθω πως αυτό που έχω καταφέρει είναι να μπορέσω να κάνω πιο ευχάριστο το μαρτύριο; Έχω καταφέρει να πιστέψω πως ο σκοπός της ζωής μου είναι να επιτελώ αυτό τον καθημερινό γολγοθά. Αρχίζω να σκέφτομαι πόσο πολύ θα μπορούσα να απολαύσω όλα αυτά που μου αρέσουν χωρίς αυτό το βράχο. Δεν μπορώ όμως να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να παρατηρώ τη διαδρομή όλο και πιο πολύ…Κάποια στιγμή ξαφνικά νιώθω ότι δεν με νοιάζει πια τι θα γίνει….συνηθίζω κιόλας. 

Ο βράχος έχει γίνει «φίλος» μου. Έτσι το ίδιο ξαφνικά γίνεται κάτι μαγικό!! Σε μία από τις αναβάσεις ως δια μαγείας, ίσως τυχαία, ο μεγάλος αυτός βράχος που με τιμωρεί βρίσκει ένα σημείο που ισορροπεί. Πραγματικό θαύμα..

Και το πιο καταπληκτικό είναι ότι από κει πάνω ψηλά χωρίς βάρη πια βλέπω τα πάντα με άλλα μάτια. Θυμάμαι αυτό που λέει  ότι το πραγματικό ταξίδι δεν είναι να πας σε άλλα μέρη αλλά να αποκτήσεις άλλα μάτια. Κατάλαβα ότι αυτή είναι ίσως η πραγματική ζωή.

Το φέρνω τώρα αυτό σε αναλογία στην παρούσα κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε όπως εγώ μπορώ να το αντιστοιχίσω βέβαια.

ΣΙΣΥΦΟΣ: ο καθένας από μας.

ΒΡΑΧΟΣ: αυτό που ο καθένας μας έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας στην ζωή του.

ΑΝΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ: το νόημα και σκοπό που κατά καιρούς ανακαλύπτουμε μέσα στη σύμβαση στην οποία όλοι ζούμε και ονομάζουμε πραγματική ζωή.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΩ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΕΚΤΗ: Όλα αυτά που επιλέγω στην ζωή μου για να την κάνω «ευχάριστη» ή καλύτερα να την αντέξω..εξαρτήσεις παντός είδους.. εξαρτήσεις… από ουσίες, το ποτό, από την τηλεόραση, το κινητό, από ανθρώπους, από την ομάδα μου, από μια λάθος σχέση, από τυχερά παιχνίδια, από τη επιτυχία, από υλικά αγαθά γενικά..πολλές πάρα πολλές..Είναι φοβερό πόσα καμουφλαρισμένα πράγματα μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας ανθρώπινος νους ώστε να «κοιμηθεί».

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Η λεγόμενη αποδοχή ή όπως έλεγε ο Καζαντζάκης η απαλλαγή από την ελπίδα. Αυτό είναι το σημείο που απ ότι φαίνεται κάτι γίνεται ..μαγικό.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ: Το θαύμα…

Εδώ δεν θέλω να πω ούτε τη γνώμη μου γιατί το θαύμα είναι άλλο για το καθένα κι εγώ είμαι πολύ μικρή (θα θελα) για να μιλήσω γι αυτό.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως ενώ εγώ ήμουν Σίσυφος κάποια στιγμή που νόμισα πως ο βράχος μου ισορρόπησε ήταν όλα υπέροχα.. έτσι  χωρίς λόγο. Νόμισα πως τα κατάφερα.. Μετά κουνήθηκε πάλι..Δεν πειράζει.. σε μια άλλη ανάβαση…τώρα ξέρω γιατί αξίζει να περιμένω...

Ευτυχία Μπίλελη (Pyrra)