ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Το σήμερα είναι η μέρα μου και δεν έχω καμία άλλη να περιμένω για να ζήσω.

Tuesday, August 21, 2018
Και έτσι κύλισε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο και ο χειμώνας και η άνοιξη.

Περίμενα κάτω από νύχτες με πανσέληνο, αλλά και σκοτεινά πέπλα δίχως αστέρια. Αναζητούσα την κατάλληλη στιγμή κατά γης, αλλά και μέσα σε θάλασσες είτε πραγματικές είτε τις άλλες της αλμύρας των υγρών ματιών.

Πότε θα έρθει αυτό που περιμένω;

Ποια θα είναι η σωστή στιγμή να αρχίσω την ζωή μου;

Να διεκδικήσω όσα θέλω για μένα; Να κυνηγήσω τα όνειρά μου, να έχω στόχους;

Η απάντηση δεν ήρθε όσες φορές και αν χτύπησα την πόρτα σε έναν ρυθμό γεμάτο απορία.


Οι μέρες πέρασαν, οι πόρτες έκλεισαν και άνοιξαν εκατοντάδες φορές, το ασανσέρ ανεβοκατέβηκε στον ίδιο μονότονο ρυθμό, η χούφτα μου χαιρέτησε την χούφτα δεκάδων εργαζόμενων στο σούπερ μάρκετ, τον φούρνο, τα μαγαζιά. Το λεωφορείο με πήρε από την στάση, με άφησε στον προορισμό μου και με γύρισε πίσω. Πήγα όμως τελικά εκεί που θέλω να πάω; Ή έμεινα στο ίδιο σημείο;

Είναι Δευτέρα ή είναι άραγε Τετάρτη; Οι μέρες κυλούν στον ίδιο ρυθμό.

Ο αέρας γαργαλάει τα φύλλα στα ίδια σημεία, τα σύννεφα καθρεφτίζονται στην θάλασσα με την ίδια μελαγχολία όπως και χτες. Όλα είναι ίδια σε αυτήν την βουβή πολιτεία που κατοικώ. Τα χάρτινα σπίτια τα έχω συνηθίσει και δεν ξαφνιάζομαι πια όταν σκίζονται ή βρέχονται.

Πότε πότε τα κοιτώ από μακριά και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν άραγε αν δεν είχαν καταστραφεί να είχαν γίνει για μένα το ‘’σπίτι μου’’. Μετρώ άλλη μία λευκή μέρα σε μηχανικές κινήσεις το σώματός μου. Πότε θα έρθει η μέρα που θα ξυπνήσω από το γαργαλητό της βεντάλιας ενός όμορφου παγωνιού και το πρώτο πράγμα που θα δω μόλις ανοίξω τα μάτια μου θα είναι τα χρώματα, το πρώτο που θα δει ο κόσμος θα είναι το χαμόγελό μου, το πρώτο που θα ακουστεί μέσα στο δωμάτιο θα είναι το γέλιο μου; Αλλά όχι ούτε σήμερα ήταν η μέρα μου. Περιμένω και σήμερα την στιγμή να έρθει και η στιγμή δεν έρχεται. Την περιμένω ενώ δεν τολμώ να περπατήσω έξω από τον ασφαλή μου χώρο και κλείνομαι μες την ντουλάπα μου, δοκιμάζοντας τα ρούχα μου χωρίς να πρόκειται να με δει κανείς να τα φορώ.

Βάφομαι και ξεβάφομαι.

Αναρωτιέμαι αν είμαι όμορφη και ψάχνω μία απάντηση στον καθρέφτη. Δεν θα μου απαντήσει ο καθρέφτης. Δεν έμαθε ποτέ να αντανακλά γυμνές ψυχές άλλωστε. Γιατί εκεί βρίσκεται η ομορφιά. Θάβεται όμως μέσα στην δειλία και την αναμονή μίας μέρας που δεν θα φτάσω.

Η μέρα μου ήταν πάντοτε το σήμερα και δείλιαζα να το παραδεχτώ. Δεν χωράει άλλη καθυστέρηση το όνειρο σου, έλεγε η ζωή και έκλεινα τα αυτιά μου. Τι θα είχε γίνει αν θεωρούσα πως η κάθε μέρα ήταν η μέρα μου; Πόσα θα είχα καταφέρει σήμερα; Πόσα άλλα πράγματα που ισχυρίζομαι πως δεν έχω χρόνο να τα κάνω θα είχαν επιτευχθεί μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα; Πόσο θα είχε αντιστραφεί ο κύκλος της ζωής από φαύλο κύκλο απογοήτευσης και αναβολής σε έναν αυτοπεποίθησης και δράσης;

Αν η κάθε μέρα ήταν η μέρα μου δεν θα είχα χρόνο να σκεφτώ καμία άλλη μέρα.

Τα λεωφορεία και τα σύννεφα δε θα κινούνταν ποτέ με τον ίδιο τρόπο, η ομορφιά μου θα ήταν φανερή έξω από το δέρμα μου. Το σήμερα είναι η μέρα μου και δεν έχω καμία άλλη να περιμένω για να ζήσω. Άλλωστε πόση αναβολή να χωρέσει μέσα σε μία ζωή;

Ανθή Κατερίνη