ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Μια '' Αγνή '' παραβολή ...

Monday, August 13, 2018
Καθαρίζοντας απόψε του μυαλού μου την σκήτη μέσα σε μια μικρή ρωγμή του χρόνου αντίκρισα λέξεων ζωγραφιές που έμοιαζαν με παραμύθι.

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως ένα παλιό μολύβι μιλώντας ανεξίτηλα θα μπορούσε με μιας να φώτιζε του μυαλού μου το καλύβι.

Είναι αυτό το μαγικό των παντρεμένων λέξεων, των χρωματισμένων σκέψεων και των αγκαλιασμένων σχέσεων όπως αυτή του προορισμού με το ταξίδι.


Εκεί που ο χρόνος σταματάει και το σώμα δεν γερνάει, εκεί που η αθωότητα ανταμώνει το παιδί, κάπου εκεί σε ένα ξύλινο σπίτι στο δάσος συνάντησα την Αγνή.Ένα μικρό παιδί που όλο τον κόσμο ήθελε να γνωρίσει.

Είχε θετό μπαμπά τον φόβο, θετή μαμά την έπαρση, ξαδέλφια σύνδρομα ακόμα και η θεία ζήλια ήταν εκεί στο βραδινό τραπέζι.

Ένα μεγάλο σπίτι ήθελαν να χτίσουν όλοι μαζί, που όλο τον κόσμο θα μπορούσε να στεγάσει.

Θα το ονόμαζαν ζωή.

Έτσι λοιπόν και έγινε .. και ήταν πολύ χαρούμενη η μικρή Αγνή που για το μεγάλο αυτό σπίτι θα μπορούσε και αυτή να βοηθήσει.

Αποφάσισε λοιπόν ακόμα και στις φίλες της να μιλήσει. Την αθωότητα, την φαντασία, την αγάπη, την απλότητα, την χαρά, την αυτοπεποίθηση και την αρετή.

Έτσι και έγινε. Το επόμενο πρωί ήταν όλες τους εκεί, έτοιμες να βάλουν ένα μικρό λιθαράκι για αυτό το μεγάλο σπίτι.Την ζωή.

Ώσπου σε μια στιγμή μια δυνατή φωνή σχίζει των βουνών την σκέπη.

'' Αγνή εσείς δεν έχετε καμία δουλεία εκεί, εσύ και οι φίλες σου είστε πολύ μικρές για αυτό το μεγάλο σπίτι '' 

Ήταν ο μπαμπάς φόβος γεμάτος οργή.

Πίστευε πως μόνο αυτός, μαζί με την ζήλια, τα σύνδρομα και την έπαρση θα μπορούσαν να χτίσουν αυτό το μεγάλο σπίτι. Την ζωή.

Ήταν όλοι τους εκεί, ώσπου μια δυνατή βροντή, γκρέμισε το σπίτι.Μάζα μια, ο φόβος, η ζήλια, τα σύνδρομα και η έπαρση. 

Σκόνη μαγική αγκάλιασε την Αγνή και ντύνει με μιας το σπίτι από την αρχή.Μια δυνατή φωνή καλεί την αθωότητα , την φαντασία, την αγάπη, την απλότητα, την χαρά, την αυτοπεποίθηση και την αρετή για να γίνουν τα θεμέλια στης Αγνής το σπίτι και να μην ξαναγκρεμιστεί.