ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Θέλω να είμαι ο ήχος που ερωτεύεσαι.

Tuesday, August 21, 2018
Θέλω να γίνω μουσική. Να κατευθύνομαι κοντά σου με ηχητικά κύματα, να γαργαλάω το αυτί σου και να πέφτω σαν σπίρτο στο εύφλεκτο συναίσθημα σου. Τα πόδια σου να χαράζουν το σημάδι σου στο έδαφος. Να κινείσαι μαζί μου. Να με ακούς με προσοχή. Δεν θέλω να είμαι ο ήχος που βάζεις απλά γιατί δεν αντέχεις την ησυχία ή ενόσω τρως ή ανοίγεις την τηλεόραση. Από την αρχή ως το τέλος να είσαι εδώ, ταξιδεύοντας στους ρυθμούς μου.

Να ερωτεύεσαι.

Ο έρωτας είναι μια έκρηξη αγάπης και ενθουσιασμού και δεν είναι μόνο η έλξη μεταξύ δυο ανθρώπων. Είναι ένα συναίσθημα εκ φύσεως ριζωμένο που αισθάνεσαι, εάν είσαι τυχερός, αρκετές φορές για την ζωή. Μακάρι να είσαι πάντα ερωτευμένος. Και αν ψάχνεις να βιώσεις την εντονότερη μορφή του έρωτα τότε θα την βρεις στο πρόσωπο ενός ανθρώπου. Ίσως την βρεις στην μουσική μου. Θα γίνομαι μελωδία ανεβαστική τα πρωινά που θέλεις ένα κίνητρο να σηκωθείς από το κρεβάτι. Ταξιδιάρικη όταν ψάχνεις έμπνευση. Ήρεμη να ακουμπήσεις τις σκέψεις σου.


Έντονη να τις εκτονώσεις και να τις αφήσεις να χαθούν. Και όταν λείπω, το κελάισμα των πουλιών, οι ήχοι της πόλης, του νερού που τρέχει, των βημάτων στην απόλυτη ησυχία, των ρούχων που τινάζονται, των γατών που ζητούν ένα χάδι και του κλειδιού που ξεκλειδώνει θα σου θυμίζουν εμένα. Όλοι οι μικροί ήχοι θα είναι απόηχοι της αυθεντικής μουσικής σου.

Μια θύμησή μου.

Τότε τα λουλούδια και τα σκαλάκια της οδού που βγαίναμε και οι μακριές βλεφαρίδες και τα κάστανα μαλλιά και η κούπα που μου γέμιζες να πιω και ο φούρνος στην γωνία δεν θα είναι τα ίδια για σένα.

Δεν θα τα κοιτάξεις με τον ίδιο τρόπο γιατί δεν θα είσαι ο ίδιος. Θα σε δένει ένα βίωμα μαζί τους και δεν θα μπορείς να μην τα παρατηρήσεις όταν πέφτουν μπροστά σου. Δεν θα μπορείς να τα βλέπεις χωρίς να με βλέπεις εκεί, δίχως να υπάρχει μια υπόκρουση της μελωδίας μου στο βάθος. Τουλάχιστον για όσο μπορεί να διαρκέσει η μουσική μου.

Για όσο υπάρχω στο γραμμόφωνο της καρδιάς σου. Αλλά ακόμα και αν αφαιρεθώ από εκεί, για όσο έμεινα σου είχα χαρίσει ένα ζευγάρι μάτια να δεις τον κόσμο και τώρα έγινε πιο μεγάλος γιατί περιέχει όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που πριν δεν είχαν καθόλου την προσοχή σου. Διότι δεν βλέπουμε τίποτα στον εξωτερικό κόσμο που να μην υπάρχει μέσα μας. Έγινα ένας καθρέφτης να δεις τον εαυτό σου και επίσης ένας ήλιος να δεις τη σκιά σου.

“Και τι κέρδισες;” είπε ο μικρός πρίγκιπας στην αλεπού. “Κέρδισα τα χρυσά στάχια” αποκρίθηκε εκείνη. Πριν δεν είχαν καμία σημασία για εκείνη αλλά τώρα θα της θυμίζουν τα χρυσά του μαλλιά.

Και έτσι ο κόσμος σου επεκτάθηκε. Όλο και μεγαλύτερο πλήθος αντικειμένων θα ξεκλειδώνονται και θα έχεις πρόσβαση σε αυτά. Θα τα βλέπεις για πρώτη φορά ενώ ήταν πάντα εκεί. Και θα συνεχίζεις να τα προσέχεις ακόμα και αν δεν σου θυμίζουν πια εμένα. Θα έχω αφήσει ένα στίγμα στην διαρκώς εξελισσόμενη όραση σου. Ένας λίθος στο οικοδόμημα σου και εσύ ένας στο δικό μου. Αλλά εάν μείνεις, δεν θα είσαι απλώς ένας λίθος. Όσο τους αυξάνουμε θα ενωθούν και που ξέρεις ίσως φτιάξουμε ένα ψηλό σπίτι μαζί, τέτοιο που να χωράει τις μουσικές μας, δίχως να τις εγκλωβίζει.

Ανθή Κατερίνη